Hallo Lieverds,

Daar ben ik weer,2 weken geleden inmiddels. De tijd vliegt zou je zeggen, maar zo voelt dat voormij niet. Tuurlijk heb ik het wel leuk, zijn de mensen hier heel aardig en benik doordeweeks best wel druk, maar ik denk veel te veel na! En tja niet doen isdan natuurlijk jullie antwoord, maar ja gezegd is makkelijker dan gedaanx85.

Inmiddels is mijnderde week op de farm ingegaan en hoef er met deze erbij nog maar 4 te blijven.Dus dat schiet al op!! Maar goed wat is er in de tussentijd allemaal gebeurdx85.Zondag 2 september heb ik mijn laatste dagje in Sydney goed besteed. Het washeerlijk weer, dus Marit en ik gingen gekleed in bikini, slippers en zomersrokje naar de Botanical Gardens. (Hadden niet zox92n zin in zand) Jellevergezelde ons ook na een uurtje en hier hebben we lekker heel de middag liggenchillen. x91s Avonds was het theater in huize Hiltunnen. Liisa had er een beetjegenoeg van gekregen en was bezig een soort van rol te spelen. Alles om Warwickbelachelijk te maken. De kinderen snapten er helemaal niks van en zelfs ikvoelde me niet helemaal op mx92n plek. Gelukkig konden wij ons gewoonterugtrekken in het White House. Maar Marit kon haar gedachten er niet echtvanaf zetten en liep steeds zenuwachtig heen en weer om het hele tafereel in degaten te houden. Vond het heel sneu voor haar. Zij moet daar immers nog eentijdje wonen….Maar goed maandag was het hele spectakel weer afgelopen. Ik hebafscheid genomen van Liisa en haar bedankt voor deze (rare) week. Aankomendweekend zou ik niet bij Marit in het White House mogen slapen, dat was allemaalteveel aan haar hoofd. Beetje balen, want dat had ze me eigenlijk welbeloofd….Maar ja. Rond 14.00 ben ik vertrokken, nadat ik mijn eerste pakketjehad opgestuurd.Helaas was ik Marit misgelopen, dus van haar kon ik geenafscheid meer nemen…

3,5 uur in de busvolgden wat mij weer genoeg de tijd gaf, om ja….na te denken. Was zo benieuwdnaar dit nieuwe gezin. Vooral omdat Marit er al een hoop over had verteld. Nogeven met mama gebeld die me natuurlijk weer geruststelde. En uiteindelijk vielhet ook alles mee. Paul kwam mij ophalen van de bus en eenmaal binnen kwamen dekinderen zich netjes voorstellen en kon ik aanschuiven voor een heerlijk maal.Debbie was op dat moment niet thuis dus die zou ik de volgende dag pas zien.

Rond 21.00 ben ikgaan slapen in mijn heerlijke bedje met electrische deken, die je hier x92snachts echt nog wel nodig hebt. Dinsdag ging om 08.15 mijn wekker en heb ikeindelijk kennis gemaakt met Debbie. En ik kon er eigenlijk niks bijzonders aanopmerken. Inmiddels weet ik wel beter. Mevrouw vind het heerlijk om overzichzelf te praten en lacht ook maar al te graag om haar eigen grapjes. Duswanneer je een verhaal vertelt over jezelf of over iets dat je hebt meegemaaktweet zij het wel weer zo te draaien dat zij er ook iets over kan zeggen wat ophaar betrekking heeft. Errug vervelend is dat! Alsof ze helemaal nietgeinteresseerd is in wat je zelf verteld. (misschien is dit ook zo, ken ditsoort mensen eigenlijk niet) Maar goed verder bedoelt ze het allemaal goed enprobeert ze er, samen met Paul en de kinderen, alles aan te doen zodat ik me opmx92n gemak voel. Of ik niet lekker in de jaccuzi wil, of ik wel goed geslapenheb, wil ik ook een wijntje bij het eten, blijf vooral lekker zitten enz. Eigenlijkniks mis mee verder. Daarnaast neemt ze me graag mee op sleeptouw. Dus even meenaar een x91schoolplayx92 van Rachel (middelste dochter) mee de stad in om er evenuit te zijn en rijdt ze me rond om de omgeving te laten zien.

Gedurende de weekwerk ik steeds van 09.00 tot ongeveer 15.00. En niet in de kaarsen, helaas.Volgens Debbie vind Paul dit moeilijk uit handen te geven, want niemand kan hetbeter dan hij (beetje perfectionistisch). Toch hoop ik dat ik er nog wel degelegenheid voor krijg, ben niet voor niks op een candlefarm niet waar. Zou ookstom zijn als ik op Leconfield geen een keer met vee of paarden had gewerkt.Maar over een paar weken is Paul steeds elke dag weg, dus dan is diegelegenheid er misschien wel.

Het werk bestaat voornamelijkuit: werken in de tuin, schoonmaken in en om het huis, dingen opruimen, de was,bedden opmaken en tja nog meer schoonmaken. Dus geen zwaar werk, maar wel eenbeetje geestdodend.

Gelukig had ikvorige week nog een Frans meisje om me heen. Dat maakte het werken in de tuinwel wat gezelliger. En ook op de momenten dat we vrij waren keek ik gezelligmet haar een filmpje. Maar zij is afgelopen woensdag vertrokken dus nu ben ikecht alleen.

Omdat ik mezelfnog niet 2 volle weken hier zag zijn ben ik vorig weekend weer terug naarSydney gegaan. Bij Liisa en Marit kon ik niet blijven dus ben naar Vivi gegaan,een vriendin van Liisa. Zaterdag had ik de bus richting Sydney, die er dit keer4,5 uur over deed omdat ze in Nowra (na 20 minuten) al een tussenstop maakten.Maar goed hier heerlijk in de zon een cappotje gedronken en in mijn boek zittenlezen, dus de tijd goed benut zou ik zo zeggen. Om 16.05 kwam ik aan in hetdruilerige Sydney. En heb ik Marit + kids ontmoet in de Coles. Hier even watboodschapjes ingeslagen voor het weekend en daarna in het White House op Maritzitten wachten. In eerste instantie zou Marit die avond met Liisa en de kidsnaar de film gaan, maar omdat Liisa geen zin had ben ik met ze meegegaan. Leukook, anders had ik weer vroeg op bed gelegen. Was ook eigenlijk best wel dufvan de reis en al dat gesjouw met bagage, maar uiteindelijk wel blij dat ik benmeegegaan! Wat een hilarische film! (I now pronounce you Chuck & Larry)

Na al dit leuksmet al mx92n spulletjes samen met Marit naar Vivi gelopen. Hier kon ik gelukkigde eerste avond in een gewoon bed slapen, omdat Liisa vanavond in haar eigenhuis bleef. Dus na een douche in een heerlijk bedje gekropen. De volgendeochtend om 08.30 uit de veren. Paardrijden stond op het programma! Jelle was erook nog dus die ging ook met ons mee. Vivi nam niet de highway maar allerleibinnenweggetjes om ons zo de omgeving te kunnen laten zien en onderweg zijn weook nog even bij een guinea-pigshow geweest. Volgens mij nog nooit zoiets idiootsgezien!! Honden- en kattenshows kan ik dan nog begrijpen maar dit echt niet.Maar de mensen die er waren helemaal serieus en gecontroleerd bezig de vacht tekammen, nageltjes te knippen, lotion erin voor de juiste glans. Tja, hillarisch!

Na dit tafereel verderop weg naar de farm waar we gingen rijden. We hoefden niet te betalen, maar danmoesten we wel eerst een uurtje x91weedenx92in de tuin van 2 acres. (Niet echtklein dus) Hier dus een uurtje gebukt, gewapend met een plastic tas en onzeeigen handen geestdodend plantjes uit de grond staan trekken. Maar alles voorhet goede doel, want hierna kon er gereden worden. Jelle ging mee met debeginners en ik ging alleen met Vivi op pad. Helaas zijn we uiteindelijk maareen halfuurtje weggeweest, maar we gingen wel lekker hard, dus het was wel demoeite waard.
Hierna nog evengeholpen met afzadelen en toen stond er gelukkig wat te eten voor ons klaar.Het was inmiddels namelijk al 15.00 en Jelle en ik hadden al besloten om naarde MC te gaan omdat we zox92n honger hadden. Maar goed de vrouw des huizes haddus een maaltje voor ons gemaakt en zelfs applepiena. Prima dus!

Na al dit lekkerszijn we via de highway weer naar huisgegaan. Even gedoucht en toen x92s avonds met Jelle overheerlijk pizza gegeten!Mijn nacht zou ik dit keer doorbrengen op de bank omdat Liisa en de kids ditkeer wel bij Vivi sliepen. Marit kwam x92s avonds ook nog even langs, want haarzou ik de volgende dag niet meer zien. Gezellig nog even wat zitten kletsen.

Maandag was hetalweer tijd om te vertrekken. Van Vivi hoefde ik gelukkig niks te betalen voordit weekend, mijn bed was immers een bank geweest, dus dat vond ze niet nodig.Om 15.20 had ik de bus weer richting mijn farmpje.
Prima rit ditkeer, zonder misselijkheid. Debbie haalde me op en weer lekker gegeten.

De rest van deweek gewoon elke dag gewerkt en eigenlijk niet veel bijzonders gedaan.

Dit weekend benik gewoon op de farm gebleven, omdat ik vorig weekend al weg was geweest.Zaterdag heb ik een lekker relaxdagje gehad, beetje uitgeslapen, wat in de zonliggen lezen en schrijven en aan het einde van de middag gaan hardlopen. Ja, jadat doe ik nu steeds netjes, zox92n driekwartier om de dag. Mis de sportschooltoch wel en probeer zo een beetje in shape te blijvenx85.haha en daarna kan ikmijn gedachten goed verzetten tijdens het rennen.

Gisteren is dehele familie vertrokken en nu ben ik hier tot en met dinsdag in charge! Dusvoor de beesten zorgen (honden, eenden, kippen, haan en kat) en de shopdraaiende houden. Gisteren was het een aardige dag, veel mensen die kaarsenkwamen kopen. Gelukkig maar, want ik moet gedurende de hele dag (09.00 tot17.00) bij de shop zitten en op tijd opspringen om iedereen van dienst tekunenn zijn. Dus zelfs naar de wc gaan is lastigx85.Wat ik op zich wel grappigvind is dat ze me pas 2 weken kennen en me nu hier al alleen (zonder toezicht)achter laten met al hun spullen en geldx85 Goed van vertrouwen denk ik.

De komende 2weken blijf ik ook nog hier. En dan het weekend van de 29^e ga ik weer naarSydney. Ik heb dan afgesproken om Beck weer te zien (meisje van Leconfield) enook Arien is dan nog in de stad. Dat zal wel gezellie worden dus!

Nou mensjes ikhoop dat jullie weer genieten van mijn (lange) verhaaltje.

Voor fotox92s kun jeweer naar www.playevents.nl/loesjeof www.robenloes.nl (zodra Rob de fotox92serop heeft gezet)

Tot snel.

Dikke kus Loes

Nou lieverds,

Heb donderdag de twee echo’s gehad en gisteren kwam eindelijk het verlossende woord! Ik heb helemaal niks. Dus in mijn buikje bevinden zich geen rare gezwellen. Ik lig waarschijnlijk gewoon psychisch een beetje overhoop en dat resulteerd zich dan in buikpijn bij mij. Heb t nog niet echt gevierd dat ik kerngezond ben, dus dat ga ik vanavond doen met de meiden in King’s Cross. Daar schijnt het op zaterdagavond allemaal los te gaan, dus daar gaan we dan maar eens een kijkje nemen!

Inmiddels heeft Rob zijn eindscriptie afgerond met een 7 en is het einde dus (eindelijk) in zicht! Zijn laatste toets heeft hij nog op 12 oktober, dus daarna kan ons feestje beginnen! Ik kan niet wachten….

Nu nog 2 daagjes hier in Lindfield en maandag verplaatsen mijn billetjes zich dan eindelijk naar Basin View. Hier zal ik waarschijnlijk 2 weken achterelkaar blijven, waarna ik het weekend weer doorbreng bij Marit. En verder tja…..we zien het allemaal wel. Toch nog 7 weken in m’n remie voordat mijn mannetje hiernaar toe komt…Maar goed heb er al 5 opzitten dus dat redden we wel. Gewoon nog even doorbijten, des te leuker is het straks allemaal weer.

Hou me op de hoogte van al jullie beslommeringen! Vind ik nog steeds errug leuk!

Tot snel.

Dikke kussen Loes

Hallo hallo,

Het is inmiddels alweer even geleden….Maar ja, als je slechts 1 keer in de week internet hebt en daarnaast ook nog zo’n drukke agenda. Staat het bijvullen van mijn weblog toch niet helemaal op nummer 1.

Ik zit nu alweer zo’n 4 dagen bij de familie Hiltunen (waar Marit au pair voor is). Langer dan gepland eigenlijk. Zou gisteren eigenlijk naar Debbie gaan, maar aangezien mijn buikje nog steeds niet helemaal de oude is. (3 verschillende antibioticakuren mochten toch niet baten) ga ik donderdag en vrijdag voor de 4e keer naar het ziekenhuis voor een echo. Misschien dat ze er dan eindelijk achter komen wat er mis is met mij vanbinnen. Spannend dus!

Maar goed waar was ik gebleven…. Ooh ja, ons ‘freaky moment up the hill’ met z’n drietjes in de kou en in het donker wachten op onze reddende engel Luca. Gelukkig had hij de auto van Bec de rest van de weg wel de heuvel opgekregen en kwam hij na een halfuurtje terug met de ute zodat we daar al onze bagage in konden hijsen. Wat een geluk! Na deze lange dag en deze spannende afsluiting ben ik lekker gaan douchen. En in de shed mijn 2persoonsbedje ingekropen. Deze week hoefde ik nog niet in de ‘Loveshack’ want er zouden toch geen studenten in de shed slapen. Dus had ik nog even wat ruimte voor mezelf en hoefde ik niet op het bovenste bunck te slapen. Heerlijk. Want ik voelde me nog wel wat vreemd, ineens ‘one off the staff’  te zijn ipv een student. Ook omdat zij natuurlijk al zo hecht waren voordat ik erbij kwam.
Omdat er aankomende week geen school was en Tim en Max nog op hun poloweekend waren hadden wij de zondag vrij! Wat een heerlijkheid! Ik heb lekker tot 12.00 op bed gelegen. (na zoveel dagen vroeg opstaan, ga je dat toch wel heel erg waarderen!) en de rest van de dag gelezen, gepraat, gelachen en in m’n dagboek geschreven. ‘s Avonds was iedereen weer terug op de farm en werden er poloverhalen gedeeld.

Heel even was ik maandag in de veronderstelling dat ik wat langer van mijn bedje kon genieten. Totdat Max me om 07.30 wakker maakte. Om 08.00 moest er gewerkt worden… Voor Bec en mij stond dus het halen van ‘the oldies’ (de 5 oude paarden) en eten geven en verder schoonmaken. Dus alles voorbereiden voor de aankomende school. Na de lunch, waar we gezellig met z’n allen een uur om de tafel hebben gezeten was het tijd om het vee te gaan voeren. Samen met Max en Bec ging ik erop uit. En dit keer niet te paard, nee lopend moesten we de berg af op zoek naar koeien, stieren en kalfjes. Een hele onderneming mag ik wel zeggen, zeker als je bedenkt dat we helemaal bovenaan de heuvel (alleen) werden afgezet, met als enige redmiddel het woordje ‘Kiwoooo’ als je in nood bent roep je dit wat een soort echo veroorzaakt. Gelukkig had ik dit niet nodig en arriveerde ik na een slopende 40 minuten al struikelend over stenen, al schreeuwend ‘come oooonnn’ zoekend naar andere koeien en de oude 4 in de gaten houdend beneden. Waar Bec me al stond op te wachten. Rond de 110 koeien zouden er moeten zijn, maar we misten er een stuk of 20. Gelukkig was Max zo vriendelijk om naar deze resterende te gaan zoeken. Bec en ik wachten ondertussen gespannen af. Uiteindelijk na een halfuur arriveerde hij met de andere 20. En was het voedertijd. Ze krijgen een mengsel van katoenzaad en druivenpitten. Jammie! Vreemd, maar ze vinden het heerlijk. Om 16.00 waren we terug op de farm en konden we van onze welverdiende rust genieten. Heerlijk in het zonnetje zitten schrijven.

Dinsdag 14-08 opnieuw last van m’n buik. (Antibiotica leek het wel erger te maken.) Om 07.30 op. 08.00 begonnen en de hele dag schoongemaakt. Joy! Uiteindelijk vond Max dat we na de lunch wel wat anders verdiend hadden, dus liet hij ons naar een van de zwangere koeien zoeken. Nog meer Joy, samen met Jo en Bec de heuvels op en af op zoek naar een koe die zich liever wilde verstoppen dan laten zien. Na 1,5 uur zoeken, waarin ik meerdere keren bijna m’n nek heb gebroken en mijn broek open heb gescheurd aan het prikkeldraad vonden we het wel genoeg. Dus in de ute terug naar de farm waar we alledrie Max zeer hartelijk bedankt hebben. NOT! Wel aardig dat hij ons toch nog rond 16.00 liet stoppen. En we waren echt klaar want Courtney (vriendin van Tim) maakte die avond het eten. Dus we hoefden ons daar ook geen zorgen meer om te maken. Ze had taco’s gemaakt heerlijk!

Woensdag 15-08 was voor mij een rustig dagje die ik eigenlijk alleen maar gespendeerd heb in de auto richting het ziekenhuis, in het ziekenhuis, en in de auto terug naar de farm. Erg jammer, want de achterblijvers kregen de tijd om een ritje door de heuvels te maken. Balen! Maar goed in het ziekenhuis weer niks wijzer geworden, kreeg de boodschap om een afspraak te maken voor een ultrasound, een blaasontsteking was het in ieder geval niet, dus met de antibiotica kon ik stoppen. In de bus terug, waar Max (ondanks dat hij zijn rijbewijs niet had gehaald) toch reed en Tim filosofeerde over het leven. Was erg gezellig en leuk om deze 1,5 uur met deze mannen door te brengen. Heb ze weer op een andere manier leren kennen.

Donderdag 16-08 was mijn echte buikpijndag dus heb ik voornamelijk binnen in de shed doorgebracht. Terwijl de meiden samen met Max op zoek gingen naar firewood  bleef ik lekker binnen bij het vuur om dingen schoon te maken. En later heb ik ook nog Courtney in huis geholpen met het voorbereiden van 1 van haar lessen (wil ook juf worden) Ze was zo enthousiast over mijn tekenkunsten dat ik ook ‘ s avonds na het eten nog even werd gevraagd om uit de losse pols een tijgermasker te tekenen. Ja natuurlijk, doe ik even…..

Vrijdag 17-08 was eigenlijk onze laatste dag voor het kamp, want zaterdag gingen we de stad in en zondag zouden we misschien vrij zijn. En dat wilden we zijn dus we gingen als een gek de hele shed door om alles af te krijgen. Oldies halen en voeren, bedden opmaken, 3 keer de heuvel op en af om paarden binnen te halen voor het polo, en voor hoeven die een behandeling nodig hadden, het vee kregen weer een diner voor geschoteld en moesten dus ook gezocht worden en om 17.30 zouden we richting de local pub gaan. Zoals wel duidelijk stresss…Maar goed uiteindelijk waren we om 17.00 klaar en moest iedereen nog douchen, maar we hebben het gered. Een heerlijke maaltijd in de pub stond ons op te wachten. En wat hebben we genoten. En het lokale publiek ook, die zijn om de vrijdag weer blij dat Tim zijn meiden mee neemt. (omdat wij niet local zijn zeg maar) Uiteindelijk rond 23.30 de vertrekvlag gehesen, want zo’n enerverende week gaat je toch niet in de koude kleren zitten….

Zaterdag 18-08 stond weer in het teken van digitale communicatie. Dus smsen, bellen en internetten. Niet dat ik het heel erg mis gedurende de week, maar toch zeker een fijne bijkomstigheid! Dit keer geen bezoek aan het ziekenhuis, dus alles ging voorspoedig. Weblog bijgewerkt, lekker geluncht, shopjes gedaan en toen rond 15.30 weer richting farm. Want hier stond nog een lading vies wasgoed op me te wachten.

Zondag 19-08 uiteindelijk niet zoals we hadden gehoopt een vrije/zonnige dag, maar een hele volgeplande dag inclusief, jawel: regen. Nice! Gelukkig konden we eigenlijk de gehele dag binnen zitten, want er moest vanalles aan het eten voor de komende dagen worden voorbereid. Dus dat hebben Bec, Jo en ik onder het genot van wat fijne deuntjes zitten doen. Aan het einde van de middag begonnen de krampjes weer dus ben ik in bed Will & Grace gaan kijken. Aan het eten hoefde ik gelukkig niet mee te helpen.

Maandag 20-08 06.15 uit bed, want om 07.00 moesten we fris en fruitig bij de paarden zijn. Nou fris waren we wel, heel de nacht had het geregend en het regende nog steeds….En tja waar water en zand samen gaan is blub. Dus dat was hier in overvloed. Heerlijk met je schoenen sopgeluiden maken en je al sleurend voortbewegen. Maar goed, hoe dan ook 30 paarden moesten er gehaald worden, geborsteld en opgezadeld. Normaal is dit al een aardige klus, maar ik kan je vertellen in dit weer is het bijna onmogelijk. Waar en hoe je ook borstelt hij/zij blijft vies. En het was daarbij ook nog steeds niet opgehouden met regenen, dus het nut zag ik er niet echt van in. Daarbij zijn niet alleen de paarden nat, maar liep ik er ook als een verzopen schaapje bij. Dat vond iedereen nogal hillarisch, toch was Max zo aardig om mij na een uur (toen ik al doorweekt was) mij zijn oude hoed aan te bieden. Anywhay thanks….Nu hoorde ik er toch wat meer bij. Rond 09.30 waren we klaar met dit onzinnige gedoe. Moe maar wel voldaan. Hierna het vuurtje verder aangemaakt en dingen klaargezet. En om 11.15 waren onze andere 19 medebewoners aanwezig. Wat een mensen! Heel vreemd om nu ineens aan de andere kant te staan….Introductie met iedereen, lunch en daarna weer de regen in. Bec mocht van geluk spreken zij hoefde vandaag niet mee met de rit, omdat ze het eten moest voorbereiden. Ik mocht daarentegen de groep vergezellen de regenachtige heuvels in. Gelukkig bleven we maar een uurtje weg. Ik heb ook maar weinig mensen en paarden gezien die hier echt van genoten, maar goed. Helemaal doorweekt kwamen we terug. Mijn jas had me toch niet helemaal droog gehouden. Hoe smerig ik me ook voelde zin om te douchen had ik nog niet, niets vervelenders dan een natte broek van je benen af strippen. Dus lekker bij het vuur opgewarmd en een welverdiende maaltijd gegeten. Rond 21.30 vond ik het wel genoeg en ben ik na een douche mijn nieuwe bedje in de loveshack in gekropen. Luca en Bec sliepen hier ook en ik moet toch zeggen dat het hier erg gezellig was om te slapen. Voor het slapengaan echte meidengesprekken, Luca met zijn flauwe grappen en het opstoken van ons ienieminie vuurtje, alleen de dromen die ik hier had waren errug vaag en heeft ons toch wel elke ochtend tijdens het ontbijt beziggehouden….

Dinsdag 21-08 had de regen plaatsgemaakt voor heel wat wind. Maar daar had iedereen wel vrede mee. De rest van de dag zijn we namelijk droog gebleven. Dit was echter niet het enige, het was zoals je wel kunt zeggen een dag gevuld met rampen. Voor de lunch met Bec eten voorbereid en een les in lassooing gegeven. Ging allemaal nog prima. Ook het paardrijden ging goed totdat we bergafwaarts op zoek gingen naar de schapen. Een van de paarden raakte met zijn achterbenen  verstrikt in het prikkeldraad en ging tegen de grond. Het meisje viel eraf en Zorro kon niet meer opstaan. Van veraf leek het net of hij dood was. Ik kreeg ondertussen van Max de opdracht om Tim te gaan zoeken. Dus als een ware jillaroo (held) ging ik zo snel ik kon (jippie!) op zoek naar Tim. Hij schrok natuurlijk toen hij mij zag aankomen en volgde al snel samen met Courtney. Na het zien van Tim stond Zorro weer op en liep hij al strompelend terug naar de farm. Hierna volgde de barrelrace waarbij Max weer de teams maakte (niet helemaa eerlijk dus) en wij weer iets meer beginners hadden dan de andere groep. Ik dacht t net als de vorige keer wel weer goed te maken. Maar Theo gooide roet in het eten. Deze NL jongeman had echt totaal geen verstand van paardrijden (Ik heb ergere beginners gezien) hij reed met zijn handen + teugels een meter in de lucht en probeerde zo zijn paard de juiste richting op te laten gaan…..Helaas. Tim moest op een gegeven moment even zijn paard overnemen (ok misschien was het ook wel een beetje Sticker z;n schuld) want er was geen land mee te bezeilen. Anywhay dit duurde zo’n 5 a 10 minuten dus de overwinning konden wij wel vergeten. Hierna hebben we de paarden nog een halfuur wat oats laten eten (hooivoorraad was immers bijna op) en uiteindelijk afgezadeld en terug in de paddock gebracht. Hoe voorbereid Bec en ik ook waren de rest van de avond tot een uurtje of 20.00 zijn we bezig geweest met koken. Alles zat tegen zeg maar en alsof dat nog niet genoeg was ging ook nog een van de meiden  van de groep (Libbie) tegen de vlakte bij het zien van de ingewanden van een schaap (wie geeft haar ongelijk) Na deze rampavond vond ik om 22.00 wel genoeg en ben ik na een welverdiende douche en aflevering Will & Grace gaan slapen.

Woensdag 22-08 05.45 uit bed om samen met Bec en Jess het ontbijt te regelen voor iedereen. Eerst het vuurtje aangemaakt en daarna de porridge opgewarmd. Ging allemaal voorspoedig dus iedereen om 06.20 wakker gemaakt. Deze hele dag stond voor ons meiden in het teken van eten voorbereiden. Omdat we hier de komende dagen geen tijd meer voor zouden hebben. Dus daar hebben wij ons de gehele dag mee bezig gehouden. En ik moet zeggen dat het totaal geen straf was. Lekker even bijkomen, muziekje, thee erbij en praten over koetjes en kalfjes onder het genot van het snijden van wortels, aardappels, uien, komkommer, tomaat you name it….

Alles ging voorspoedig dit keer, op tijd klaar en ons toetje damper (soort cake) was heerlijk! Rond 21.00 vond ik wel genoeg en na toestemming te hebben gevraagd ben ik lekker mijn bedje ingekropen. De privacy had ik toch wel even nodig!

Donderdag 23-08 om 06.30 uit bed (dit keer geen vroege dienst) Prima weertje, de wind was gaan liggen en de zon liet zich zien! Eerst de paardjes gehaald uit de paddock, de oldies eten gegeven en toen kreeg ik de opdracht om voor iedereen lunch te maken ( de staff welteverstaan) Rond 10.30 gingen we naar de arena waar we na de gebruikelijk Natural Horsemanship lesson na zo’n 45 minuten vertrokken. Op naar de paddock om vee te gaan zoeken. Ik ging uiteindelijk met een groepje ervaren ruiters mee en heel de weg naar beneden geen enkele koe gevonden. Hoe dan ook was het wel een spannende route, er lagen namelijk genoeg stenen en stonden genoeg bomen die we moesten ontwijken. Eenmaal beneden kwam langzaamaan iedereen bijelkaar. Hierna hebben we bij het kampvuur onze picknicklunch genuttigd en na een heerlijk bammetje was het tijd voor de lassocompetition. Bec en ik hoopten vurig dat onze snuggere vriend Theo geluk zou hebben vandaag. Hij had als een van de enigen heel erg hard geoefend en meerdere malen duidelijke instructie van Max en mij gehad. Tja als lerares voel je je toch lullig als je iemand ziet prutsen….. En uiteindelijk wat een geluk, bij de 1e poging had Thep al beet (en wat een techniek, tja….) Maar goed even zonder gekheid. Hierna moesten Bec en ik onze kunsten laten zien in de arena. Een demo in het juist omver gooien van een kalf. En natuurlijk kregen wij van Max de grootste toegewezen, maar dat mocht de pret zeker niet drukken. Gedurende 5 minuten werd ik aan de staart van dit uitverkozen dier door de arena gesleurd, onderwel lettende op Bec die het nodig vond om 3x ter aarde te storten en hierbij ook haar hoed te verliezen en even te blijven liggen, wat erin resulteerde dat ik alle kalfjes bij haar vandaan stond te duwen en al staartvasthoudend ook nog de tijd vond om Bec d’r afgevallen hoed op te pakken en deze aan haar te overhandigen. Nou goed hoe uitgebreid ik het ook beschrijf. Live zal het allemaal veel leuker zijn, vandaar dat ik al geprobeerd heb het hele tafereel op youtube te zetten, maar dit blijkt toch wat moeilijker dan gedacht. Even geduld dus nog! Maar goed na deze welgeslaagde demo kreeg iedereen de kans om een gokje te wagen en hierna werd een van de kalfje uitgekozen om een algehele behandeling te ondergaan, castreren, oormerk, stukje van het oor eraf en een brandmerk op de kont en tja zonder verdoving. De ballen werden dit keer weer in een hoed van gelukkig persoon verstopt. Die het dit keer niet in de gaten had, en dus hierna een hoed + ballen op haar edele hoofdje kreeg. En hierna haar haar ging wassen in de creek. Ik dacht er goed vanaf te zijn gekomen, had namelijk Max z’n oude hoed op en daar mochten absoluut geen ballen in. Maar ja je wordt nou eenmaal ingewijd dus uiteindelijk kon ook ik er niet aan ontsnappen en werd ik nog even door iedereen beetgegrepen, zodat Max de hoed + ballen op mijn hoofd kon plaatsen. Jammie! (zie foto) Na al deze lolligheid vervolgden wij onze weg naar een ander deel van de paddock waar de koeien eindelijk hun welverdiende eten kregen. Bec en ik verzorgden wederom het eten en als desert hadden we applecrumble: Heerlijk! Rond een uurtje of 10 vond ik wel tijd om die ballen uit m’n haar te wassen en hierna heerlijk onder de dekentjes gekropen! Want tja de volgende dag was het ontbijt dag…

Vrijdag dus om 05.45 op. Dit keer alleen dus was echt alleen verantwoordelijk voor het opstoken van het vuurtje en de porridge. En ja natuurlijk is me dat gelukt! Helemaal happy was ik. Maar goed om 06.30 zachtjes de cd aangedaan en de mensjes rustig wakker laten worden. Na het ontbijt alvast begonnen aan het voorbereiden van de picknicklunch. Hierna richting paarden gegaan om oldies te voeren en mijn eigen paardje Wichole (lees Wickhole) klaar te maken. Veel hulp had men nu niet meer nodig, was immers de laatste dag. Voldaan kwam ik terug bij de shed waar Jo mij doodleuk mededeelde dat ik Incamo nog even moest borstelen en opzadelen want ik zou vandaag op hem rijden. Nou lekker was dat…..Had heel de week al op Wichole gereden en wilde het daar eigenlijk ook wel mee afsluiten. Maar goed geen tijd voor gemopper. Rond 10.00 in de oatsgarden om de paarden nog wat bij te voederen. Hierna naar de arena en na de uitleg (natural horsemanship) richting de creek. Hier een heerlijke picknicklunch genoten, waar gesproken werd over mijn vertrek. En gelukkig niet alleen ik, maar ook menig ander persoon kon hier aardig rouwig over zijn. Wat baalde ik dat ik wegging! Mijn krampje was weer een beetje terug Na deze laatste overheerlijke lunch was het tijd voor de spelletjes. En wij hadden wat goed te maken. Maar ja met dezelfde samenstelling in teams. Dus Theo was nog steeds met ons, wat resulteerde in een nederlaag, want helaas op vrijdag wist deze meneer zijn paard nog steeds niet onder controle te houden. Max was de wanhoop nabij, Theo wilde niet luisteren naar zijn instructies en ook mijn NL vertalingen mochten niet baten. Dus toch niet het taalverschil, deze jongen was echt retarded. Maar goed hierna kwam de vraag: Wie ging er mee draven en galopperen? Iedereen, dus ik was blij, tenminste dat dacht ik. Ik moest namelijk iedereen die terug wilde, naar de farm begeleiden. Alleen nu wilde er niemand terug. Yes, dacht ik, maar ja mijn paar had ook niet mee kunnen doen met de spelletjes (toch weer kreupel) dus ik moest hoe dan ook terug. Nou lekkere afsluiting van de week vooral toen ik me bedacht dat er nog 2 andere paarden op de farm stonden, waar niks mee mankeerde…. Mijn glimlach, die de afgelopen 3 weken non-stop op mijn gezicht was verscheen, verdween als sneeuw voor de zon. Wie kon dit nou bedacht hebben. Ik sprak met een ander meisje die wel voor mij met Incamo terug wilde gaan, zij kon immers de volgende dag weer rijden (thuis) maar Jo keurde dit niet goed. Max kwam uiteindelijk met het verlossende woord, hij vond het niet kunnen en vroeg Luca om alleen terug te rijden zodat ik op de juiste manier mijn Leconfieldverblijf af kon sluiten. Dank aan u Max! 2 uur had ik nog te gaan en het was een welverdiende afsluiting samen met Wichole!

Rond 17.15 waren we terug op de farm en heb ik me rotgehaast om m’m koffer in te pakken en me op tijd in de juiste outfit te hijsen. Ondertussen nam de rest de tijd om lieve woordjes in mijn boekje te schrijven! Na de douche afscheid genomen van Tim en Courtney die mij zeer dankbaar waren voor de afgelopen weken. En die dankbaarheid was wederzijds want wat heb ik een ongelofelijke tijd daar gehad en echt met pijn in hart (buik) nam ik afscheid van dit alles en later op de avond ook van de mensen. Vandaar dat ik ook ga proberen om ipv 2 maanden 1 maand bij Debbie te werken en daarna nog 3 a 4 weken terug te gaan naar de farm. Ik denk nu nog meerdere malen per dag aan de avonturen die ik daar heb beleefd en de lol die ik met iedereen heb gehad! Wat een geweldige mensen, dieren, omgeving en atmosfeer. Ik ben een echte jillaroo geweest, waar ik als klein meisje al van droomde, dat heb ik nu waargemaakt!

Maar genoeg voordat we helemaal afdwalen. Na mijn spetterende vrijdagavond, stond mij een minder spetterende zaterdag te wachten….Afscheid nemen van Luca en Bec, een 6 uur durende treinreis en daarna een 6 uur durend bezoek aan de ER in St Leonards. Ik was gebroken. En voelde me erg alleen, was erg ziek en heel erg blij toen Marit zich eindelijk bij mij voegde. Zag het al voor me, ik op een operatietafel en Rob + fam in NL. Afschuwelijk! Maar goed na al dit gewacht weer met antibiotica en de diagnose blaasontsteking naar huis gestuurd. Heb me nog even boos staan maken, omdat ze gedurende 3 uur een infuus in mijn arm hadden laten zitten wat ze achteraf niet eens gebruikt hebben en dat ze mij met dezelfde flauwekul naar huis stuurden als het vorige ziekenhuis. Maar goed ik was niet urgent genoeg dus moest hoe dan ook weg. Maandag naar de dokter en dan maar verder zien! Marit was bij me en ik voelde me hierna dan ook beter. Zij begeleidde mij naar het White house. Een heel mooi tja, wit huis in de tuin van de familie waarvoor ze werkt. Een heerlijk bedje stond hier voor me klaar en kon niet wachten om er in te gaan liggen. Ik was gebroken!

Zondag 26-08 rond 11.30 uit bed gegaan, voelde me een stuk beter en besloot toch maar met Marit en Gretta mee de stad in te gaan. Van ‘thuis’ hangen wordt je ook niet veel beter. Met de trein richting Harbour Bridge, waar we uiteindelijk overheen gewandeld zijn. Wat een uitzicht!Hierna Chinees gegeten (tja ik weet t niet ideaal voor darmen die al overstuur zijn) maar toch erg lekker en vooral ook snel. Het is letterlijk een lopend buffet alleen hoef je hierbij zelf niet te lopen. De obers lopen het eten voor je rond en je kiest dan zelf wat je van hun karretje wilt hebben. Zij kruisen dan aan wat je hebt gehad en als je klaar bent reken je (helaas) zoals gewoonlijk af. Erg leuk om een keer gedaan te hebben, maar zoals wij het er wel over eens waren niet een restaurant waar je je geliefde mee naartoe neemt om in alle rust een huwelijksaanzoek te doen. Eigenlijk naar mijn mening in geen elk restaurant dus. (hint hint) , maar goed. Na deze hapjes als echte vrouwen de koopjes afgestruind. En rond 18.00 weer terug in de white house waar ANTM en Australian Idols op het programma stonden. Heerlijk lekker ongestoord op de bank zitten! Na dit en nog enkele uurtjes te hebben gevuld met zinvolle en zinloze gesprekken met Marit mijn oogjes toegedaan.

Maandag 27-08 ging Marit vroeg uit bed om de kindjes te verzorgen en heb ik mij tot 08.00 nog een paar keer omgedraaid. Na 3 weken vroeg is uitslapen nog steeds wel moeilijk voor mij. Maar goed rond 09.00 gaan douchen, ontbeten. En op pad gegaan nadat Lisa zo vriendelijk was geweest om voor mij een afspraak bij de dokter te maken. Ik heb even Marit bezocht bij haar baantje in de sandwichshop en ben daarna alleen de stad ingegaan. Lekker rondgestruind en rond 15.00 weer terug. Naar de dokter waar ze een hele andere diagnose stelde. Er zou weleens iets mis kunnen zijn met m’n darmen. JOH! Dus weer antibiotica en een verwijsbriefje voor een ultrasound. Met een iets beter gevoel hier weer vandaan en ‘s middags Marit geholpen met boodschappen doen en voor de 5x in een maand mijn gezicht laten zien bij een pharmacy. Maar goed t zal wel ergens goed voor zijn. Rest van de avond beetje geluierd, friends gekeken en gemsnd met t thuisfront. Hierna weer lekker in bed gekropen.

En tja vandaag eindelijk een afspraak kunnen maken voor een ultrasound. Donderdag en vrijdag ben ik welkom. En gaan ze twee verschillende zones checken. Na het maken van deze afspraak heeft Marit aan Lisa gevraagd of ik nog tot maandag kan blijven. Heeft nu namelijk geen zin meer om deze week nog naar Debbie te gaan. In het weekend hoef ik immers niet te werken daar en nu kan ik nog lekker met de meiden mee stappen in Sydney. Marit hoefde het uiteindelijk niet eens te vragen Lisa vond het prima. Ik mocht gratis blijven en kon vandaag ook nog geld verdienen. En dat heb ik gedaan. 6 uurtjes in de tuin gewerkt, samen met nog 5 andere backpackers + Marit. Je begrijpt hier wel uit dat deze mensjes centen genoeg hebben! Liisa liet elke keer meer mensen van een of ander bureau komen om te helpen opruimen, verven of tuinnieren. Echt super grappig. Heb $90 verdiend. Heerlijk! Daarbij hoef ik ook geen kost en inwoning te betalen. Dus ik ben very happy! Na deze dag, die niet echt bevordelijk voor mijn rug was mag ik wel zeggen mocht iedereen blijven eten. We vielen van de ene verbazing in de andere. En morgen komt iedereen weer terug om verder te werken, maar ja wie zou dat niet doen, zo hartelijk worden ontvangen, gratit mee-eten en dan ook nog $15 per uur verdienen! Niet verkeerd toch!

Dus zoals na het lezen van dit zeer spannende en diverse verhaal wel duidelijk is: Ik vermaak me prima! En maak nog steeds genoeg leuke, nieuwe, enerverende dingen mee om te zorgen dat ook mijn aankomende 2 maanden snel verlopen. Inmiddels ben ik alweer 4 weken hier. Ze zijn echt voorbij gevlogen. Mijn lieverd gaat zich iets later dan verwacht/gehoopt bij mij voegen en sprak over 26 oktober. Gelukkig staat er nog niks vast en hoop ik nog steeds dat er wat daagjes vanaf gaan. Maar goed dat zien we tegen die tijd wel weer. Ik ga gewoon van de 26e uit, dan kan het alleen maar meevallen. Belangrijk is natuurlijk dat hij zijn welverdiende papiertje op zak heeft voordat hij mij komt vergezellen op deze ook wel welverdiende ‘vakantie’.

Nou mensjes 2 uur later, mijn vingertjes zijn lam van het typen. Het hoge woord is er weer uit, de foto’s zijn weer geupload. Veel lees en kijkplezier! En hopelijk tot snel! Reacties vind ik nog steeds errug leuk.

Dikke kus

Ps ik hou jullie op de hoogte over de uitslag en ooh ja foto’s zijn eerst op www.playevents.nl/loesje en daarna ook op www.robenloes.nl te bekijken. Op deze laatste site zijn ze makkelijker te bekijken omdat ze kleiner zijn.

Ha Lieffies,

Jaja, ook aan de andere kant van de wereld gaat de tijd snel. Alweer een week voorbij en ik zit weer op mijn plekje in de bibliotheek. Om jullie weer te kunnen voorzien van al mijn belevenissen op Leconfield, of eigenlijk Bimboola.

Nou goed voor de meesten van jullie was al duidelijk dat ik mijn verblijf, na de school, met 2 weekjes heb verlengt. Ik had het er namelijk heel erg naar m’n zin en ze hadden voor de komende weken nog iemand nodig. Dus tja ik dacht, waarom ook niet, geen 150 dollar hoeven betalen voor een onderkomen bij een voor mij nog vreemde mevrouw, gratis eten en geen geld kunnen uitgeven….Wat wil je als Hollander nog meer. En nu na deze 1e week als ‘one of the staff’ kan ik wel zeggen dat het nog steeds super is. Er wordt nu alleen minder goed voor me gezorgd, moet namelijk mijn eten nu zelf maken, maar toch het is ontzettend gezellig! Iedereen is hier zo gek als een deur, dus ja ik kan eigenlijk niks anders dan me hier heel erg thuis voelen. Zelfs de idiote 18.30 gesprekken (lees: Marloes wordt hier belachelijk gemaaktt) hebben hier een intrek genomen. En dat allemaal om te zorgen dat ik geen heimwee krijg. Maar goed even zonder gekheid ik was jullie nog een verslagje verschuldigt. Omdat vorige week mijn tegoed ineens op was en jullie een week op het spannende vervolg hebben moeten wachten.

Dus donderdagavond, na de paardjes weer op hun juiste plekje te hebben gebracht lekker gegeten bij het kampvuur. En omdat ik best wel gesloopt was van deze lange en intensieve dag, op tijd in mijn slaapzak gekropen. Na de nodige dosis Ozziehumor bij het kampvuur natuurlijk. Vrijdag, alweer de laatste dag van dit hele avontuur, tenminste als een van de groep weer om 07.30 opgestaan, paarden gevangen, bedje en spulletjes opgeruimd en hierna lunch gesmeerd. Want we zouden voorlopig nog niet terug zijn. Rond 10.30 vertrokken en een heerlijke/zonnige rit door de heuvels gehad. Geluncht langs de rivier met natuurlijk een kampvuurtje en een kopje thee. Hierna onze paardjes weer gepakt en was het tijd voor het vervolg van de spannende strijd tussen 2 verschillende teams. Wij hadden nog steeds meer beginners dan het andere team, maar we hebben een hoop goed gemaakt. Beide spelletjes gewonnen! Was lekker om weer eens even snel te gaan en uiteindelijk goed voor de teamspirit. Na al dit gerace kregen degenen die er nog geen genoeg van hadden de mogelijkheid om te ‘trotten en te caunteren’. Slechts 3 mensen gingen terug naar de farm. De rest ging mee om hier van te kunnen genieten. Erg leuk mag ik wel zeggen! Rond 16.00 kwamen we uiteindelijk terug op de farm en hebben we, na de paarden, al onze spulletjes opgeruimd en in de trailer gegooid. En vertrokken we in het busje weer terug naar de stad. Na een uurtje zat iedereen klaar met z’n telefoon, want het bereik was weer in zicht. Grappig om te zien dat de belangstelling naar elkaar ineens verplaatst wordt naar ieders mobiel. Dat geeft toch maar weer aan hoe fijn het eigenlijk is dat we op de farm geen bereik hebben. Je bent meer gefocust op iedereen om je heen ipv op je mobiele telefoon. Maar goed…Om 18.45 kwamen we aan in het hostel en was het haasten geblazen. Om 19.30 moesten we namelijk helemaal getransformeerd in onze normale (schone) kleertjes voor de deur van het hostel verschijnen. En aangezien er heel wat meiden in onze groep zaten was dat een hele opgave. Make-up, siletto’s, haarstijlers, fohns, slimfit jeans en strakke topjes kwamen voorbij en na zo’n 40 minuten zag iedereen er echt heel anders uit. Heel leuk om te zien. Later werd er zelfs een verhaal verteld dat ze op vrijdagavond een van de meiden uit de groep niet eens herkenden. Iedereen keek heel raar en begon te praten "Who is she….?" Gelukkig was dit bij ons niet het geval en konden we rustig doorlopen naar onze foodhall. De local place waar de oudjes komen voor bingo en de jongeren voor een goedkope maaltijd. Eten in buffetvorm, niet teveel van verwachten maar op zich prima eten. Na onze buikjes te hebben gevuld zijn we naar de Empire gegaan (klinkt veel heftiger dan het echt is) hier zijn we neergestreken en tot ongeveer 02.30 gebleven. Heel erg gezellig!! Maar uiteindelijk werden mijn oogjes toch wel erg zwaar.

Zaterdag veel gedaan in eigenlijk veel te weinig tijd. Met z’n allen gaan ontbijten en de rest van de dag een beetje door de stad geslenterd, boodschappen gedaan en geinternet. Intussen waren de buikkrampjes weer een beetje teruggekomen. Ik ging namelijk mijn vertrouwde groepje inruilen voor een nieuwe al gebonden groep. En dat is wel even wennen voor mij. Maar al snel had ik door dat de meiden echt super waren. Ze zijn zelfs ‘s middags voor Luca en mij naar het ziekenhuis gereden en hebben 2,5 uur in de auto zitten wachten! Ik ging er heen omdat ik nu al 2 weken last van m’n buik heb en nu wel eens wilde weten wat ik nou had. Nadat ik de deur uitstapte wist ik nog niet veel meer, alleen dat ik niet zwanger was. Voor de rest heb ik in een potje geplast en kon ik woensdag de dokter bellen voor de uitslag. Spannend dus!

Na al dit gewacht hadden we heel wat honger gekregen en om dat we nog eenlanfe weg te gaan hadden zijn we maar wat eten gaan halen. Hierna onderweg naar huis zijn we halverwege op de heuvel blijven hangen…We hadden wat teveel gewicht bij ons en kregen de auto niet verder omhoog. Misschien had ik stiekem toch iets teveel bagage bij me. Dus alle bagage naast de auto gekwakt en Luca naar huis laten rijden om de ute te gaan halen. Daar stonden we dan Jo, Beck en ik helemaal alleen in de middle of nowhere wachten totdat Luca ons weer kwam halen.

Sorry dat ik jullie weer moet teleurstellen, maar ik ga mijn buikje vullen met iets lekkers dus voor het vervolg zullen jullie toch echt weer even moeten wachten. Wat een kliffhanger by the way…..

Dikke kussen Loes

Het is me trouwens gelukt om wat foto’s te uploaden. Ze zijn te vinden op www.playevents.nl/loesje Veel plezier!

Ha lieverds,

Daar ben ik dan weer na een week vol met avontuur! Het was echt geweldig! Helemaal zoals ik verwacht had en veel beter dan die vorige cursus.

Ok hier volgt dan de langverwachte weekbeschrijving:

Na de zaterdag en zondag te hebben doorstaan in het hostel waar het de vorige keer allemaal geeindigd is (zwaarder dan ik had verwacht). Na te hebben gebeld met Marit en mijn paps en mams viel het uiteindelijk wel mee en maandag was het eindelijk zover. Om 09.00 opgehaald door Tim, de eigenaar. Al onze tassen in de aanhanger gepropt en wijzelf in een busje op naar The Soulvation Army voor wat oude broeken en jumpers. Ook al weet je dat je er de hele week smerig en smoezelig bij gaat lopen, toch probeer je er nog wat stylish verantwoords tussenuit te zoeken. Dat lukte uiteindelijk redelijk, maar warm blijven was toch wel het belangrijkste! Hierna moest er natuurlijk ook (op de echte Ozzie way) een bezoekje gebracht worden aan de Liquorstore, voor onze voorraad bier en sigaretten voor de hele week. Ik kon hier om 10.00 ‘s morgens toch nog niet echt aan denken en ben lekker in t busje blijven zitten.

Na een halfuurtje verdween mijn bereik en kwamen we steeds dichter bij de farm. Ongeveer een uurtje later reden we over de heuvel en zagen we voor het eerst ons onderkomen voor de komende week. Wat een uitzicht!

Uiteindelijk vonden we allemaal ons plekje in ‘the shed’ Hierna hebben we ons omgekleed in onze ‘dirty clothes’ (toen nog schoon) en zijn we rond het kampvuur gaan zitten. Hier volgde een introductierondje. En verder wat korte uitleg over de rest van de week. Na al deze informatie hebben we van Max (1 van de managers lees: Herman) uitleg gekregen over het poetsen en opzadelen van een paard. Tja, dit was voor de echt leeken onder ons. Dus ik heb mezelf even in de slaapstand gezet. Macks is niet het slechtse uitzicht wat je kunt hebben, dus dat werkte op zich wel goed. Na dit alles kregen we onze paarden uitgedeeld en ik was de gelukkige. Ik kreeg Matrix ‘the leader off the mob’ Nou daar mag je dan blij mee zijn. Steeds erg chagrijnig en de oren plat in de nek. Fijn! Daar hou ik nou net niet van…Maar goed uiteindelijk was het een prima paardje voor mij, ik laat me niet op m’n kop zitten dus aan het einde van de week zijn we toch prima maatjes geworden.

Na het poetsen en opzadelen waren we toch wel een dik uurtje verder en zijn we de heuvels ingegaan. Hier kregen we info over de verschillende bomen in de buurt en zijn we langs de rivier een heel groot stuk over het land van Tim getrokken. Rond 18.00 is het hier toch al redelijk donker, wat ook koud betekend. Dus dat was niet echt fijn. Want slechts 1 paar sokken bleek toch niet genoeg. Rond 18.30 waren we uiteindelijk terug en konden we ons weer rond het kampvuur verzamelen. Heerlijk opwarmen en ons buikje vullen met kostelijk eten. Jammie!

Hierna hebben we nog een paar uur buiten zitten praten en ook het spelletje ‘krantenmep’ oftewel ‘bottlesmack’ mocht niet ontbreken om zo te zorgen dat we elkaars naam snel leerden kennen. Hoe simpel ook, het blijft toch leuk en heeft ons zeker een goed uur vermaakt. Rond 21.30 ben ik uiteindelijk gaan douchen en ben ik mijn bedje ingekropen. De houtkachel stond aan, dus koud had ik het totaal niet. Totdat ik midden in de nacht rillend wakker werd. De kachel was uitgegaan en 1 laag kleren bleek wederom niet voldoende. Dus ook sloffen en nog een vest werden aangetrokken, de rist van m’n slaapzak verder omhoog en toen begon het weer een beetje aangenamer te worden.

En tja toen ging om 06.15 de wekker alweer. Wat een tijdstip, moest er echt heel erg aan wennen. 10 minuten later aangekleed en een ontbijtje genuttigd. Hierna onze paarden gevangen, geborsteld en opgezadeld. Hierna was het tijd voor eerste Natural Horsemanship lesson. Hoe geweldig is dat. Ik heb met open mond zitten kijken. Het is een uitgebreid verhaal waarin je steeds verschillende fases doorgaat en op die manier een paard leert naar jouw bevelen te luisteren. Waar het kort gezegd op neer komt is dat je leert denken als een paard en niet als een roofdier moet reageren. 1 zijn met het paard. Hierdoor krijg je uiteindelijk echt alles gedaan en hoef je een paard niet te pijnigen zoals wij dat in Nl eigenlijk doen. Ik heb er heel wat filmpjes van gemaakt om het allemaal te kunnen verduidelijken. Later zal ik proberen die op internet te zetten. Maar goed dat was dus heel leerzaam en ook heel erg interessant om naar te kijken. Met verbazing heb ik zitten kijken. Het bleek zelfs zo interessant dat de lokale nieuwszender ook is langsgeweest om ons te filmen. Diezelfde dag was om 18.00 de uitzending op Prime News. Misschien is er nog iets van op internet te vinden….Hierna volgden lessen in hoe je hoeven moet bekappen, lasso werpen en wipcracking. Dingen die ik ook op de vorige boerderij had gedaan en waar ik toen echt niet goed in was. Nu ging het me best goed af mag ik wel zeggen. Daarna alweer tijd voor de lunch en ‘s middags zijn we er in verschillende groepen op uit gegaan om de schapen weer terug in de paddock te brengen. De ervaren groep (that’s me) gingen hoog en heel vooral ook stijl de heuvels op en af en de andere groep ging via een normale route de andere kant op. Uiteindelijk hebben we ze met z’n allen naar beneden toe gedreven en in de paddock gekregen. Toen de schaapjes weer netjes op het droge stonden hebben wij leren draven en galopperen in de bak. Want ook op de ‘Natural Way’ draaf en galoppeer je anders. Een hoop te leren dus voor mij, want door Truus ben ik toch een beetje verpest, ik weet namelijk niet beter en betrapte me er zelf nog wel eens op dat de oude manier er toch wel ingeroest zit. Maar goed toch erg leuk en hierna verder gegaan in 2 teams om tegen elkaar een ‘barrelrace’ te doen. Hard gaan vind ik nog steeds het allerleukste dus dit ging me erg goed af. Helaas hadden wij in vergelijking met het andere team 5 beginners ipv 4 dus we hebben het niet meer recht kunnen trekken. Toen de paarden klaar waren voor de rest van de dag ze terug op het andere land gebracht en toen waren de schapen aan de beurt. Veel over die beestjes geleerd, hoe oud ze worden enzo, maar ook hoe je ze vangt (cq berijdt) uiteindelijk omgooit om de tanden en de wol te bekijken er 2 uitkiest waarbij hun wintervelletje mag worden afgeschoren en er uiteindelijk 1tje uitkiest die de volgende avond op de ‘Barbie’ mag.  Na het scheren, wat nog best lastig was hebben we met z;n allen aanschouwt hoe je koelbloedig een schaap de keel doorsnijdt. Het viel me eerlijk gezegd alles mee, je blijft als mens toch een soort van kannibaal. Vele van ons maakten ook gewoon doodleuk (haha) foto’s en filmpjes. En die waren naderhand wel wat moeilijker terug te kijken. Ook niet echt Youtube waardig…..Maar goed dat ook weer eens gezien. We hebben ‘m naar de ‘shed’ gebracht Max is ‘m verder gaan klaarmaken. Vel eraf, helemaal opensnijden, ingewanden eruit. I’ve seen it all…Jammie! Hierna was het etenstijd, wat een combinatie. Geen schaap op het menu, maar toch erg lekker. ‘s Avonds was ik best wel moe dus vroeg in bed gekropen.

Woensdag stond er geen paardrijden om het programma, maar hebben we ons bezig gehouden met het klaarmaken van het schapenvlees waar we om 07.30 al mee begonnen. (goedemorgen) Hierna stond onze 2e les Natural Horsemanship op het programma. Waar Tim dit keer een ervaren paard had en ons allerlei verschillende dingen liet zien die mogelijk zijn. Was echt ontzettend gaaf! Weer veel fimpjes gemaakt. De rest van de dag hebben we hard gewerkt op ‘t land door bomen om te zagen, en ze door heel hard te slaan te ontdoen van de bast, in stukken te zagen en dan mee in ‘the jute’ te nemen. Hierna hebben we nog zo’n 1,5 uur gevuld met het bestrijden van onkruid. Want dat moet ook gebeuren. Redelijk op tijd waren we weer terug op de farm. Waar ik na het eten heerlijk met mama heb zitten kletsen en Rob zo lief was om speciaal voor mij vanaf Flash snel naar huis te fietsen om met mij te kunnen bellen. Was heel fijn om van beiden de stem weer even te horen en lekker Nederlands te kletsen en te vertellen over al mijn belevenissen. Hierna ben ik naar bed gegaan, mijn buik voelde niet optimaal.

Donderdag was een lange dag te paard. Maar opnieuw weer ‘breathtaking’. We gingen namelijk het vee van de ene paddock naar de andere brengen en aangezien het land aardig groot is hadden we een flinke tocht voor de boeg. Na een uur is de groep opnieuw opgesplitst in beginners en gevorderden. Wij gingen met Tim mee en zijn per tweetal op zoek gegaan naar koeien. Echt heel stijl naar beneden de berg af luid schreeuwend zoeken naar bruine en zwarte gevaartes. Er was uiteindelijk geen enkele koe afgezonderd, maar 1 kalfje was zo eigenwijs om mij een dik halfuur bezig te houden. Ze zijn toch niet echt makkelijk bij te houden op een toch wel (iets) groter paard. Helemaal de heuvel op zigzaggend tussen de bomen. Je bent op dat moment ook alleen maar gefocusd op dat kalfje en kijkt ook eigenlijk niet meer naar hoe/waar je paard eigenlijk loopt. Best wel gevaarlijk op zich. Maar goed na 2,5 uur dolle pret, de koeien naar een andere paddock gebracht. De middelste, we waren er nog niet. Daar hebben we gelunched en uiteindelijk in een soort arena wat lassooing gedaan en een kalf op de grond leren werpen. Best wel ingewikkeld is dat. Toen Tim terug was van het voeren van de koeien was het tijd voor het castreren van een bull(etje). Samen met Karmen heb ik de taak op me genomen om het kalf op de grond geworpen en zijn achterpoten vastgehouden terwijl Tim de ballen erafhaalde. Jammie! Mijn hele broek en schoenen zaten onder het bloed, maar ja vies was ik toch al.

Hierna weer op Matrix gesprongen en op weg naar de laatste paddock waar we de koeien zouden laten gaan. Ik mocht met Max mee voorop om de koeien in de juiste banen te leiden. Echt heel gaaf was dat! In het donker kwamen we uiteindelijk moe maar zeer voldaan terug op de farm. Wat een avontuur was dit weer!

Hallo Lieverds,

Daar ben ik weer, vanuit het natte Sydney. Helaas niet echt weer voor slippertjes en korte truitjes. Toch had ik vandaag vol goede moed mijn slippertjes aangedaan, maar die ga ik straks toch echt verruilen voor mijn slobberbroek en slofjes (ja die zijn ook meegekomen)

Ook al is er niet zoveel gebeurd de afgelopen dagen wilde ik jullie toch even vermaken met deze onzin. Aangezien het toch wel gewaardeerd wordt. Na mijn laatste bericht ben ik lekker gaan douchen, dit keer nog wel redelijk warm, in bedje nog een aflevering van The 4400 gekeken en daarna lekker gaan slapen. Mijn 6 beddorm hoefde ik dit keer met niemand te delen dus het was lekker rustig.

De volgende morgen ging om 09.00 mijn wekkertje. Bas en Eva zijn namelijk echte vroege vogels en aangezien er nog genoeg geregeld moest worden zijn we om 09.30 gaan ontbijten. Mijn buik was alleen niet echt met mij….Toch wat droge cornflakes en een appeltje genuttigd en ongeveer 1.5 uur uitgetrokken voor het ontbijt. De was, was namelijk nog niet klaar….Hierna onze weg vervolgd naar Westpac om mijn bankpasje te gaan regelen, maar Marloes zou Marloes niet zijn als ze haar paspoort gewoon in haar locker op de kamer zou laten liggen. Pasje regelen moest dus nog even op zich laten wachten….Bas en Eva hadden zich wel goed voorbereid en waanden zich zo’n 20 minuten later beiden miljonair. Want ja, met zo’n 1 miljoen (rupiah) op zak mag je je natuurlijk wel zo noemen! Maar goed…ik heb dus netjes zitten wachten tot zij al hun zaakjes geregeld hadden. Hierna zijn we nog naar het WTC geweest, waar ik als echte hollander weer een nieuw (gratis) WWOOFboek heb weten te regelen. Dit boek wordt gebruikt als je lidmaatschap en had ik tijdens mijn vorige bezoek bij vertrek weggegooid, omdat ik dacht deze niet meer nodig te hebben. De vrouw aan de telefoon was heel vriendelijk en wilde mij wel een nieuw exemplaar toesturen. Of ik mijn oude lidmaatschapnummer nou kon vinden of niet. Wel raar, want zo kan iedereen wel zeggen dat hij z’n boek is kwijtgeraakt. Maar daar ben ik natuurlijk maar niet over begonnen. Ik was allang blij dat ik niet weer opnieuw 55 dollar hoefde te betalen. Mijn treinkaartje kreeg ik jammer genoeg niet voor niks dus hiervoor moest ik toch nog even naar de ATM. (mijn NL pas werkt niet overal)

Verder nog even geinternet waar ineens Rince naar me toekwam. Een NL meisje die ik tijdens de vorige Jillaroo heb ontmoet, zij genoot van haar laatste weekje Sydney en vliegt volgende week naar Fiji. Even nog een weekje relaxen voordat ze weer naar NL gaat. Ze bleek op een kamer naast mij te slapen, dus wie weet zie ik die ook nog even.

‘s Middags heb ik nog even een siesta gedaan, de jetlag was nog niet helemaal over. Inmiddels had een Canadese haar intrek gemaakt in ‘mijn’ kamer en was ik dus niet langer alleen….

Om 17.30 mij weer uit bed gehesen en naar beneden gegaan om Bas en Eva weer te vergezellen. Zijn lekker gaan eten bij Mama’s Kitchen. Een goede pasta gaat er altijd wel in! Hierna nog even een rondje gelopen door Darling Harbour en veel herinneringen aan vorig jaar opgehaald. Heel leuk, want thuis kon ik er toch eigenlijk met niemand zo goed over praten. Uiteindelijk op zoek naar de kroeg met de goedkoopste wijn, we hadden niet zoveel meer te besteden. Dit bleek in de haven moeilijk te vinden dus zijn we in Scary Canary belandt. Hier genoten van een flesje witte wijn, livemuziek en het ophalen van avonturen en blunders uit mijn eerdere ozzietrip.

Na deze leuke momenten weer opnieuw besproken te hebben en Bas en Eva weltrusten te hebben gezegd, heb ik in Base nog met mijn lieve Lobbie zitten bellen. Via skype weer zo’n 30 minuten lekker een onzingesprek zitten voeren. Maar toch   ’ooh zo fijn’ hem even te horen. Hierna mijn mandje opgezocht en dit keer redelijk kunnen slapen. Mijn sister smste mij ‘s ochtends wakker. Ze was naar Flash geweest en maakte duidelijk dat ze me mistte.

Na wat heen en weer gesms en tot de conclusie gekomen dat slapen nu niet meer ging lukken mij onder de douche geworpen. Heerlijk warm dit keer, al blijft het straaltje toch nog wel erg miezerig! De rest van de ochtend nog bij Bas en Eva gezeten en gewacht tot ze om 13.30 eindelijk met de shuttle werden opgehaald om zo hun reis te kunnen voortzetten in Bali. Heel veel tips hierover gekregen en het is mij nu wel duidelijk dat Rob en ik hier ook nog een bezoekje aan moeten gaan brengen. Voor 19 euro een luxe hotel aan het strand is natuurlijk helemaal niet verkeerd! Na een vluchtig afscheid en wat lieve woorden ben ik de stad ingegaan, om (dit keer met paspoort) een bezoekje te brengen aan westpac. Mijn pasje wordt nu geregeld en kan ik 13 augustus af komen halen. Hierna nog wat verder geslenterd, cappotje gedronken en wat zitten schrijven en boodschapjes ingeslagen.

Ik ga zo even mijn rommeltjes bij elkaar zoeken, een hapje eten en daarna komt Marit mij een paar uurtjes vergezellen. Daarna vroeg mijn bedje in want morgen moet ik weer op tijd paraat staan om mij vervolgens in een 7 uur durende rit naar Tamworth te laten vervoeren. Yeah ik heb er zin aan!!

Tot snel lieverds,

Kussen Loesje

Dag lieverds,

Ja, zoals velen van jullie al weten. Het is de komende maanden weer tijd voor zoetsappige verhaaltjes vanaf de andere kant van de wereld. Mevrouw heeft namelijk de stoute schoenen weer aangetrokken en zit sinds een dag weer in haar vertrouwde stadje Sydney. Waar het 5 maanden en 3 weken geleden allemaal geeindigd is.

Hoe is het nu allemaal zo gekomen: Nou voor degenen die het nog niet weten hier even een snelle verduidelijking:

Ik ben in Februari naar huis gekomen omdat ik het allemaal toch niet zo goed trok in m’n eentje en ik mijn grote knuffelbeer +  fam and friends toch wel erg mistte.  Na lang wikken en wegen mijn vlucht terug geboekt en klaar was het Ozzie avontuur. De keuze bleef me echter toch nog lange tijd achtervolgen. Had ik er nou goed aan gedaan? Of niet? Maar goed aan heimwee doe je niet zoveel dus ben maar gestopt met dubben. Het was niet anders. Totdat….

Ik in mei Marit tegen het lijf liep. Zomaar in het Beatrixtheater in Utrecht. We raakten aan de praat wisselden nummers en e-mail uit en hebben sindsdien contact gehouden. Zij ging namelijk WWOOFen bij mensen om zo haar visum te verlengen. Misschien kon ze wel wat voor me regelen….En dat kon ze. Uiteindelijk zou ik vanaf 23 augustus welkom zijn bij de fam van Debbie en Paul. Om daar in 2 maanden (ipv 3) mijn visum te verlengen. Klinkt op zich duidelijk en menig mens had hier natuurlijk niet langer over getwijfeld en meteen geboekt. Maar ja zo werkt het bij mij natuurlijk niet helemaal. Dus de twijfel sloeg weer toe en 2 weken zat ik niet lekker in m’n vel, zo in tweestrijd zat ik. Uiteindelijk na veel te hebben gepraat, getobt, gehuild en nog meer gepraat ben ik naar het reisbureau gegaan en heb ik de knoop doorgehakt. 30 juli zou ik weer vertrekken naar het verre Ozzieland.

Zondag nog een lekker relaxavondje gehad met Rob in het hotel. Laat gaan slapen en vroeg weer op. Om 06.30 voor vertrek naar Schiphol nog even met moeite een bakje met cornflakes naar binnen gepropt en daarna met Tas, Trolly, Rob en buikpijn naar Schiphol. Na 5 minuten rijden, het zoeken naar een plekje voor de auto, de wandeling naar de juiste vertrekhal, het aanschaffen van nog 2 slotjes en het inchecken was het tijd om met de fam nog even een cappotje te drinken. Voor mij was een half bakkie al genoeg, veel kreeg ik door de krampjes namelijk niet naar binnen. Na een bezoekje aan de wc met mams en nog wat onwennig bij elkaar zitten toch maar naar de paspoortcontrole gelopen. Tot halverwege de rij kon iedereen mij nog vergezellen, maar daarna was het toch afscheid nemen geblazen. En dat viel dit keer zwaarder dan de vorige keer. Nu toch alleen weg en ook voor langere tijd (ook zonder en fam) dus meer traantjes vloeiden. Uiteindelijk alleen in de rij verder, het krampje was nog niet verdwenen en het zwaaien kon gelukkig tot aan het einde. Hierna toch echt helemaal alleen op zoek naar het vliegtuig wat mij naar Londen zou brengen….

Zo’n 24 uur later, na een voorspoedige, slaaprijke vlucht kwam ik alleen aan. Toch wel anders. Na te zijn ingecheckt heb ik Bas en Eva opgezocht. Bas deed de deur verbaasd open. Wat een welkom, alsof ik niet weggeweest was. We hebben lang gepraat, waarbij mijn uitleg natuurlijk niet kon ontbreken, en zij hebben mij veel tips gegeven over de reis die ik straks nog helemaal ga maken. Uiteindelijk toen we beseften dat het al 00.15 was heb ik na een koude douche eindelijk mijn bedje opgezocht.

De slaap wilde jammer genoeg niet echt vatten. Dus lang wakker gelegen en om 04.00 gewekt door mijn kamergenoten die hun vlucht moesten halen. En uiteindelijk om 11.30 weer door de altijd vrolijke schoonmakers die luid stofzuigend de kamer binnen stormen. Heerlijk wat had ik dat gemist!!! Maar goed, nog even met Rob gebeld, (die bleek om 03.30 nog wakker te zijn) en daarna tot 14.30 lekker kunnen slapen. Waar zal ‘t aan gelegen hebben…. Hierna opgefrist en met boekjes en Ipod de stad  ingegaan. Eerst nog wat dingetjes geregeld en daarna bij de Starbucks mijn nieuwe Sim kaart geactiveerd en mijn nieuwe dagboekje voorzien van mijn hersenspinsels. Hierna boodschapjes ingeslagen bij Woolworths en bij Subway een heerlijk broodje gehaald (had geen zin om te koken). En nu zit ik, na een gesprek met mams, weer achter een computer in het oude vertrouwde Base mijn weblog bij te krabbelen, alsof er niks veranderd is.

Morgen staat mijn dagje in het teken van de laatste dingetjes regelen, bankpas, treinticket en WWOOFboek. Samen met Bas en Eva ga ik het lijstje af en verder gaan we er gewoon nog een leuk dagje van maken. Zij gaan namelijk vrijdag weg richting Bali. De laatste etappe van hun reis. En vrijdag komt Marit mij vergezellen!

Nou zoals misschien wel duidelijk is, vermaak ik me nu prima,voel ik me stukken beter dan een klein halfjaartje geleden en is van het gevoel heimwee echt geen sprake!!!

Reacties vind ik natuurlijk nog steeds erg leuk. Hou mij op de hoogte, dan doe ik dat ook.

Liefs, kussen en tot snel!

Loesje

Daar zit ik dan weer, achter een computertje (gratis dit keer) om jullie weer op de hoogte te brengen van mijn spannende verhalen. Zo spannend zijn ze de afgelopen dagen alleen niet…

Zit hier echt de tijd af te tellen, totdat ik morgen eindelijk met de bus naar Tamworth kan vertrekken. Dat alleen zijn is me toch wel heel erg tegengevallen! Ik snap dan ook niet dat er mensen zijn die zeggen:"Goh laat ik ‘ns even m’n backpack inpakken en alleen naar Australie vertrekken."Dat zou echt niks voor mij zijn. Ik ben een echt mensenmens, en als ik alleen ben voel ik me echt niet compleet. Maar goed nog een paar uurtjes en 1 nachtje en dan vertrekt mijn bus (lees:Greyhound) naar Tamworth. Waar mij een weekje paardrijden, schapen scheren, koeien brandmerken, vee drijven, en natural horsemanship op het programma staat. Voor meer info kun je kijken op www.leconfield.com.

Waar was ik eigenlijk gebleven, bij zondagmiddag. Toen heb ik voor het laatst geschreven. Nadat ik hiermee klaar was en ook nog even met Rob had gemsnt, deze nachtbraker was na het uitgaan om 06.00 nog steeds wakker en bereid mij even van onzinnige verhalen te voorzien. Hierna had ik even mijn dipmomentje. Ik voelde me echt rot en zag heel erg op tegen het weggaan uit Nieuw Zeeland, het alleen zijn en mijn vriendjes moeten achterlaten. Gelukkig was Eva er om mij te troosten. Zij verzekerde mij dat het allemaal wel goed zou komen en dat zij de eerste dagen ook moeite zou hebben met alleen zijn. Na de nodige traantjes en wat wijze woorden voelde ik me een stuk beter. Het zou me gaan lukken!

We hebben met z’n drietjes nog even wat boodschapjes gehaald en daarna ons maaltje gekookt in een eigenlijk te drukke keuken. Hierna thee gedronken, gedoucht en vroeg mijn bedje in. Was moe, want was vanmorgen natuurlijk al om 04.45 op!

De volgende dag wilden we eigenlijk uitslapen, maar nadat onze ooh zo vriendelijke kamergenote om 09.50 was vertrokken, waarbij ze het niet had kunnen laten om wel 3 keer de deur dicht te laten vallen was ik eigenlijk wel wakker. Toch nog tot 11.30 op bed blijven liggen. Daarna met z’n drietjes ontbeten, waarna Wouter zich ook bij ons voegde. Gepraat over het vervolg van onze trip en plannen. Bleek dat de meesten naar Sydney gaan en dat ik de enige ben die met mijn billetjes naar Brisbane vlieg. Maar ja, daar kon ik weinig meer aan veranderen. Na de late hap, zijn we de stad ingegaan, waar ik al snel mijn eigen weg verkoos. Heb een beetje door de stad geslenterd, op zoek naar een nieuw dagboekje en nieuwe oortjes voor m’n Ipod (Ja, die zijn inmiddels ook al stuk). Aan het einde van de middag, na mijn bus naar Tamworth ook te hebben omgezet, zodat ik i.p.v. zondag zaterdag al vanuit Brisbane zou vertrekken voegde ik mij weer bij mijn vriendjes. Inge bleek ook te zijn aangekomen. Zij bleek die ochtend met dolfijnen te hebben gezwommen en ook de tijd van haar leven te hebben gehad.

Rond 19.30 kreeg ik een heel leuk telefoontje, van mijn broertje Wouter, hij was samen met Steef en Job een uurtje verwijderd van Christchurch, waar wij uithingen…Nou wij waren in Christchurch en ik zou ‘s nachts alweer naar Oz vliegen. Voor hun dus een goede reden om de auto om te keren en in een sneltreinvaart naar Christchurch te komen. Wat was ik blij, na 5 weken zou ik ze eindelijk weer zien! Jippie!

Omdat het ons laatste avondje samen was, zijn Bas, Eva en ik met z’n drietjes uit eten geweest. Het was al laat, we hadden onwijze honger, dus zijn gewoon in het Italiaanse restaurant naast t hostel beland. Je zou zeggen, weer Italiaans, omdat je als backpacker bijna niks anders eet…., maar een heerlijke pizza gaat er natuurlijk altijd in. Met een wijntje erbij gezellig gepraat over onze afgelopen weken/maanden samen. En dat we zo hebben genoten!

Na al deze gezelligheid was het tijd om ons klaar te maken voor nog meer gezelligheid, samen met onze andere Ozzievriendjes. Driekwartier later vloog ik Wouter, Steef en Job om de nek. Echt leuk om ze weer te zien! Weer een klein gedeelte van de groep bij elkaar. Het gaf me een vreemd, maar blij gevoel. Bijgepraat over onze avonturen en ze tips gegeven over de plaatsen waar ze echt nog naar toe moeten gaan. Zij hebben nog 2 weken in Nieuw Zeeland, en verkennen het land m.b.v. een auto i.p.v. de kiwibus. Als ware backpackers slapen ze in de auto, langs de weg, douchen om de 4/ 5 dagen en koken ze op een gasstelletje. Klinkt ook heel erg leuk allemaal, toch ben ik blij dat ik met kiwi ben gegaan. Het was, ondanks de vaste tijden, toch wel erg relaxed reizen, waarbij ik heel veel leuke mensen heb ontmoet. Ze zijn te vinden op m`n site onder het kopje ‘uitgaan in Queenstown’.

Om 00.30, hoe gezellig ik het ook vond, leek het mij toch wel verstandig om nog even 2 uurtjes slaap te pakken. Dus na iedereen gedag te hebben gezegd ben ik mijn bedje ingegaan. Al snel volgden ook Bas, Eva, Steef en Job. Omdat er nog een bed vrij was bij ons op de kamer en ik er na 1,5 uur toch uit zou gaan sliepen ze bij ons op de kamer in plaats van in hun auto. 02.45 ging mijn wekkertje af en was het toch echt tijd om uit bed te gaan. Om 03.30 zou het busje naar het vliegveld gaan. Ik was best gaar, had weinig geslapen. Voordat ik wegging moest ik Bas en Eva nog even wakker maken om afscheid te nemen, dus dat heb ik gedaan. Na dikke kussen en gelukswensen te hebben ontvangen heb ik de deur achter me dicht getrokken. Samen met Rik naar het vliegveld. De resterende uurtjes zijn we ook samen gebleven, toch wat gezelliger. Vlak voordat ik weggin ook Katherine en Duncan nog gezien. Zij zou via Australie naar huis vliegen. Ze had er heel erg zin in. Ik probeerde het me ook voor te stellen, naar huis…een heerlijk gevoel gaf me dat. Duncan zag ik voor het inchecken, hij zou via Sydney naar Bangkok vliegen, daar zou hij Dan weer zien. Ook niet alleen….

In het vliegtuig had ik twee stoelen voor mezelf. Helaas vloog ik met Jetstar een goedkope versie van Quantas, dus geen overheerlijk vliegtuigeten of een filmpje. Dus wat proberen te slapen. Om 07.00 zette ik weer voet op Ozziegrond. Helaas was er, zoals al was voorspeld, geen zon te zien, regen stond op het programma. Na te zijn besnuffeld door een quarantainehond, te hebben uitgelegd dat mijn appeltje al in de prullenbak lag, mijn roze gevaarte van de bagageband te hebben afgehaald, bij de douane duidelijk te hebben gemaakt dat dat rare voorwerp wat te zien was op de monitor niet meer was dan een zakje skittles door naar de informatiebalie. Daar heb ik mijn busje geboekt, om af te worden gezet bij mijn hostel. Nog geen 10 minuten later kon ik instappen en vertrok in de regenachtige stad in. Van te voren had ik mijn Lonely Planet gekeken en zomaar een hostel uitgezocht. YHA is altijd wel prima, maar dit keer bleek het minder rooskleurig. Het was mij wat te ver uit de stad, 28 dollar en ik kon pas om 11.30 m’n kamer op. Daar bedankte ik voor, dus daarom met mijn roze vriendin op pad. Op zoek naar een hostel dichterbij het centrum. Ik kwam terecht bij Tinbilly, daar hadden een paar jongens mij in Nieuw Zeeland over verteld. Helaas was het niet veel goedkoper, maar ik kon wel gelijk mijn spullen op de kamer kwijt en me even opfrissen. Hierna heb ik mijn belkaart opgewaardeerd en met mama en Rob gebeld. Wat natuurlijk weer in een huilbui resulteerde. Ik voelde me zo alleen! En omdat het rotweer was kon ik ook niet even op m’n gemak de stad verkennen. Mama en Rob hebben me allebei gerustgesteld en verteld dat ze zo trots op me waren. Heel lief om te horen, ik was alleen helemaal niet trots op mezelf. Zat ik dan, in Australie, bezig met het verwezenlijken van mijn droom en het enige wat ik kon doen was huilen en naar huis verlangen.

Heb me erover heen proberen te zetten en ben toch maar even de stad ingegaan. Op zoek naar een nieuwe simkaart, omdat ik mijn oude was kwijt geraakt. Dit bleek alleen niet zo makkelijk als ik had gedacht. Ze hadden allerlei gegevens nodig, paspoort adres e.d. Maar goed na een halfuur had ik eindelijk een nieuw nummer. Dus vanaf nu ben ik te bereiken op +61448616217, voor smsjes….

Eenmaal terug in het hostel onmoette ik Nienke, zij was net aangekomen vanuit NL. En was helemaal alleen gekomen. Meteen had ik respect voor haar, zat ik te zeuren dat ik me alleen voelde. Maar goed, na een korte ontmoeting naar de keuken gegaan om wat te eten. Had namelijk al vanaf 04.30 niks meer op, dus mijn buikje was wel aan het knorren. Hierna de rest van de middag, naast het halen van wat boodschapjes, niet veel meer gedaan. ‘s Avonds was ik voor mezelf een maaltje aan het bereiden toen ik Stefanie ontmoette. Zij kwam ook uit NL en was net als Nienke, en ik, alleen aan het reizen. Samen met haar heb ik al pratende mijn noodles verorberd. Twee nieuwe mensen leren kennen, ik voelde me minder alleen. Voor de volgende dag hadden we afgesproken dat we met z’n drietjes naar de film zouden gaan. Een echte valentijnsdate.

In bed nog een aflevering Will & Grace gekeken en daarna vrijwel meteen in slaap gevallen. Had een kort nachtje achter de rug. De volgende morgen was het vervelende gevoel toch weer terug. Een kiezeltje in productie zeg maar. Toch uit bed, opgefrist aangekleed en gaan ontbijten. Samen met Nienke een kopje thee gedronken. Dacht met haar misschien vandaag de stad te verkennen, maar als snel vertelde ze me doodleuk dat ze liever alleen wilde zijn vandaag. Wat is er toch met sommige mensen?! Dus een dagje alleen in de stad stond op het programma. Had in de Lonely Planet gelezen dat de Botanical Gardens een mooie plek is om een warme dag door te brengen. En omdat het zonnetje weer scheen ben ik daar met een cappuccino-tje in de hand naar toe gegaan. Hier heb ik heel de middag lekker liggen chillen, met een boekje, Ipod en het schrijven in m’n dagboek. Om 16.45 ben ik naar het hostel gegaan en daar zag ik Nienke en Stefanie. Met zxb4n drietjes zijn we een hapje gaan eten, heel gezellig tussen al die verliefde stelletjes en daarna naar de film. Pursuit of happyness. Een hele mooie, maar vooral ook zielige film.

Na de film hebben we de avond afgesloten in de bar, naast het hostel. Ik was weer op m’n gemak en wist weer waar ik het allemaal voor deed. Nienke was moe en ook niet echt spraakzaam, dus zij ging vroeg naar bed. Steef en ik hebben toen nog even genoten van een cider. Ik baalde echt dat zij de volgende dag al weer verder zou gaan. Echt een leuke meid. Gelukkig heb ik haar mobiele nummer en emailadres. Dus wie weet….
Rond 23.30 hebben we afscheid genomen en heb ik nog zitten msnen met Rob, mama en omi. Heel fijn weer even. Iedereen was ervan overtuigd dat het best wel goed zou komen. En dat ik het heel goed doe allemaal. Het is alleen voor hen moeilijk te begrijpen hoe het er hier aan toe gaat en hoe alleen je je kunt voelen. Toch voelde ik me een stuk beter, had echt genoten vandaag!

Donderdag was het kiezeltje echter weer terug. Stefanie was weg en Nienke was in geen velden of wegen te bekennen. Dus Loesje was weer alleen. Gelukkig was het nog steeds lekker weer, dus ben ik na het ontbijt weer het park ingegaan. Veel gelezen en tussendoor ook nog even met mama gebeld. (nogmaals sorry mam, dat ik je wakker heb gebeld) voelde me zo rot. Ik moest gewoon even m’n verhaal kwijt. Na dit gesprek ging het natuurlijk ook nog regenen….maar na dit buitje won het zonnetje het weer. En nog geen 5 minuten later kwam er een jongen voorbij naar wie ik vriendelijk lachtte. Hij kwam naar met toe en stelde zich voor als Dimitri. En zo hebben we een uur zitten kletsen. Hij kwam uit Griekenland, maar woonde nu hier in Brisbane bij zijn oom om te studeren. Het plan was om te gaan zwemmen, maar ik had helaas m’n bikini niet bij, dus dat ging over. Uiteindelijk is hij gaan zwemmen en heeft hij m’n nummer opgeslagen om ‘s avonds misschien nog even de stad te verkennen. Hij kende de stad immers goed. Maar helaas, het feit dat ik een vriendje heb, zal hem wel hebben afgeschrikt. Zelf nog even gelezen en na wat boodschapjes terug naar het hostel. Hier heb ik naar Nienke gezocht en zelfs bij de recptie bleek ze niet in de computer te staan. Vreemd… Voor mezelf noodles gemaakt, met een eitje en paprika. En na wat detective programma’s en een aflevering van de Simpsons naar m’n kamer gegaan. Gedoucht, sex and the city gekeken en nog even met Rob gebeld. Daarna ben ik gaan slapen.

Vandaag heb ik op zich wel een goede dag gehad. Was nu wel een beetje meer gewend aan het alleen zijn. Heb eigenlijk niet echt veel gedaan, m’n bus en hostel voor morgen geconfirmed, bij de Starbucks gezeten, 2 uur zitten schrijven, door de stad gedwaald in gezelschap van mijn paraplu en een paar uur op internet gezeten om dit geweldig droevige verhaal voor jullie te schrijven. (haha)

Ik hoop dat jullie toch weer hebben genoten! Ik ga me nu richten op mijn cowgirlavontuur en daarna zien we wel weer. Ik bekijk het nu met de dag… en probeer nuchter te blijven. Hopelijk ontmoet ik snel weer wat leuke/lieve/gekke/gezellige mensen, die samen met mij m’n droom willen verwezenlijken. Kan me toch niet voorstellen dat mensen voor hun plezier moederziel alleen reizen. Ik ben een echt mensenmens en kan toch niet optimaal genieten als ik niemand om me heen heb om mijn ervaringen en belevenissen mee te delen.
Dus wie biedt zich aan…..?

Tot snel lieverds!

Kussen Loesje

Ps; Op m’n fotosite staan nu de foto’s van het uitgaan in Queeny, Milfordsound, het dolfijnzwemmen, Christchurch en Brisbane. Veel kijkplezier!

Je houdt het niet voor mogelijk….Zat hier al een halfuur te typen, als het niet langer was, heel m’n verhaal weg door een verkeerde druk op de knop. Computers…GRRR!

Maar goed zal opnieuw mijn best doen om het voor jullie zo leuk en interessant mogelijk te maken. Nog al moeilijk als je hetzelfde verhaal voor de tweede keer moet schrijven, maar vooruit.

Ik was gebleven bij woensdagavond, na het bijwerken van mijn weblog ben ik mezelf gaan opfrissen en omkleden. De laatste stapavond met Jeske in Queenstown stond in het verschiet. Zij zou de volgende dag doorgaan naar Christchurch. Bij gebrek aan beter heb ik mijn sjaal, die de afgelopen weken gewoon als sjaal had gediend, omgeworpen. Mijn niemandalletje voor die avond. En dat was een groot succes. Het werd door meerdere mensen opgemerkt en beloond met leuke complimentjes. Jippie! De avond was erg gezellig, theepotten in overvloed. Alleen jammer dat Jeske al snel de vertrekvlag hees. Logisch wel hoor, want ze moest de volgende dag weer vroeg op en had een lange reis voor de boeg. Ik heb me er niet van weerhouden en ben tot in de kleine uurtjes op de dansvloer gebleven. Mijn fototoestel maakte overuren, want al mijn Nieuw-Zeelandse vriendjes moesten natuurlijk wel op mijn SDkaartje worden vastgelegd. Veel van hen zouden namelijk de volgende dag vertrekken op de Bottum bus of naar Christchurch. Het leverde leuke kiekjes op, die te vinden zijn op m’n site.

Uiteindelijk vond mijn hoofdje om 04.30 zijn weg naar mijn kussen. Eigenlijk weer veel te laat, maar goed de volgende dag had ik geen verplichtingen, dus waarom ook niet.

Donderdag om 10.00 toch maar uit bed gekropen, te warm op de kamer om als gezond mens nog een schoonheidslaapje te kunnen doen. Samen met Bas en Eva ontbeten. Waarbij Bas met geen enkele uitdrukking op zijn gezicht zijn broodje kaas naar binnen zat te werken. Hij zou zich namelijk binnen een uur vrijwillig van de Nevis laten afstorten (lees: 143m hoog) Geen zenuwen waren zichtbaar bij deze man, hij had er wel zin in! Bas vertrok om 11.45 en toen hadden Eva en ik het rijk alleen. Beetje door de stad geslenterd en van het zonnetje genoten in het park met daarbij een lichte lunch en gesprekken over koetjes en kalfjes. Rond 15.00 voegde Bas zich weer bij ons met een glimlach op zijn gezicht liet hij zijn foto’s en filmpjes zien. Heel gaaf om te zien wat hij had gedaan. De held!

De rest van de middag heeft het zonnetje zich niet meer laten zien, de wolken, inclusief regen, hadden het gewonnen. Wat er voor zorgde dat wij naar binnen werden verbannen. Niet veel boeiends gedaan, gelezen, geinternet en gewassen. Die avond wilde ik mij eigenlijk voor een laatste keer in het uitgaansleven van Queenstown werpen. Maar omdat mijn oogjes toch wel erg zwaar waren geworden van al die korte nachtjes achter elkaar leek het mij beter om mijn pyama-tje te verkiezen boven mijn niemendalletje. Dus rond 23.00 kroop ik mijn bedje in. Waarna ik snel naar dromenland vertrok.

Vrijdag ging om 07.15 ons wekkertje. Snelle douche en een ontbijtje waarna wij om 08.00 weer trouw voor ons hostel stonden om ons door de Kiwibus weer naar een andere stad te laten vervoeren. Er stond ons een lange rit te wachten met eigenlijk weinig spannende dingen. Hier en daar een plaspauze, kodakmomentje, een bezoekje aan de plaatselijke bakery voor de nodige calorieen, om de tijd te doden wat filmpjes, een powernapje en verder vooral heel veel bergen. Onderweg kennis gemaakt met Mike een jongen uit Germany, die mij een gedeelte van de reis heeft bezig gehouden. Om 17.10 kwamen we uiteindelijk in Christchurch aan. Na te zijn ingecheckt hebben we met z’n 4en boodschappen gedaan bij de supermarkt. Mike wees ons de weg, hij was hier namelijk al eerder geweest. Wij volgden hem trouw, wat door Mike als grap werd opgevat. "It’s hard for you Dutch to trust a German, isn’t?" Tja wat moet je daar nou op antwoorden. Het grapje werd weggelachen en we vervolgden onze tocht door de regen, op zoek naar voedsel. Het werd rijst met verse roerbakgroenten.  Er heeft heel wat werk ingezeten, om al deze groenten te ontdoen van velletjes en ze in de juiste grootte te snijden met in het hostel de eigenlijk alleen maar aanwezige ‘schoenen’ (lees; Eli) om je eten mee te snijden….Maar goed wat hebben we gesmuld. Heel gezond mag ik wel zeggen. Onze vriendelijke duitser verontschuldigde zich, na binnen 10 minuten het hele maaltje te hebben verorberd. Hij had een date met een meisje van zijn kamer en als hij nu niet weg zou gaan zou hij te laat zijn. Niet dat dat nog veel uitmaakte, haar naam was hij immers ook al vergeten….Maar goed aangezien deze lieve man ons ook niet had geassisteerd met het maken van het eten kreeg hij wat scheve gezichten op zich afgeworpen. Hij beloofde het goed te maken met een verse applepie die hij de volgende dag voor ons zou maken. Ok, tegen lekkere hapjes zeggen wij natuurlijk geen nee. Dus we hebben ‘m laten gaan. Jeske had zich inmiddels ook weer aan onze zijde gevoegd. Ze zou eigenlijk pas een dag later naar Kaikoura vertrekken, maar omdat ze ons gezelschap zo waardeerde had ze geregeld dat ze ook zaterdag met ons zou vertrekken. Jippie! Mijn dinnetje ging ook mee!

De rest van de avond gevuld met kopjes thee en flauwe gesprekken. Iedereen was moe dus rond 23.30 gingen de lichtjes uit en was ik weer vertrokken.

Zaterdag om 07.15 weer ons bedje uit en tja weer een kwartier te lang trouw voor het hostel zitten wachten. De bus was weer te laat. Gelukkig kon iedereen mee, ik was namelijk de enige met een kaartje, de rest had ‘t erop gegokt dat er plek zou zijn. Door Jamie lieten wij ons naar Kaikoura brengen, gelukkig een heel kort tripje. Om 11.00 zetten wij voet in ons hostel en hadden we de rest van de dag voor onszelf. Voordat we konden relaxen eerst nog even de nodige dingetjes geregeld, de bus voor de volgende dag en het dolfijnzwemmen geconfirmed.

Hierna hebben we de dag gevuld met kopjes thee en films in de tvroom. Heerlijk lekker relaxed zitten en even nergens aan denken. Om 17.00 stond de bus voor ons klaar om ons naar de supermarkt te brengen. Wat een service, nu hoefden we zelf de 20minuten durende tocht niet af te leggen. Binnen een halfuur mijn mandje volggegooid met een voor mijzelf bestemde overheerlijke pasta, met roomsaus, champignons, courgette, ui en ham. Jamjam. We hebben allemaal lekker andere dingetjes gegeten en Mike is heel de avond zoet geweest met het bereiden van de applepie. Om 23.00 zaten we nog te wachten. Hij moest afkoelen in de kamer voordat we ‘m mochten uitproberen. Maar om 23.30 mochten we eindelijk toeslaan, en hij was heerlijk inclusief slagroom en warme chocolademelk. Gekker kon het bijna niet.

Hierna ben ik na een douche, snel mijn bedje ingedoken. We moesten er vanmorgen namelijk om 04.30 al uit!! &^%*$ denk je dan wat een tijd. Maar het was het meer dan waard. Eva, Bas en ik hebben ons overgelaten aan de Encounter Dolphinswimming. Na een frisse wandeling van 10 minuten kwamen we aan bij het bedrijf. Hier kregen wij een hippe outfit uitgedeeld en na een briefing over veiligheid en hoe de dolfijnen te benaderen zijn we in de bus naar de Bay vertrokken. Hier gaven wij onszelf over aan de kapitein. Die ons in een sneltreinvaart naar de dolfijnen heeft gebracht. Hierna klonk de hoorn en mochten wij onszelf in het overheerlijke koude water laten zakken. Niet vallen, want dat zou de dolfijnen afschrikken! Wat een belevenis, zo’n 300 dolfijnen om ons heen. En ze bleven gewoon in de buurt. Ik had er op een gegeven moment 4/5 om me heen en onder me door zwemmen. Echt niet normaal hoe dichtbij die beesten komen en blijven. We hadden geleerd dat ze het leuk vinden om entertaint te worden. Dus dit keer niet andersom! We moesten onder water duiken, in rondjes zwemmen en de meest rare geluiden proberen te produceren die we maar konden bedenken. En dat geeft een leuk resultaat kan ik je vertellen. 16 mensen die als een stelletje debielen om dolfijnen heen zwemmen, rondjes draaien en de meest rare en schelle geluiden laten horen. Heel grappig! Maar ik ben dus weer een ervaring rijker. We zijn 2x het water in gegaan op verschillende plekken. We bleken ze toch niet goed genoeg te kunnen entertainen, dus moesten we verderop op zoek naar andere dolfijnen. Na al het gezwem was het tijd om deze lieverdjes op tape en SD-kaart vast te leggen. Dat bleek nog moeilijk, want na al het gedein in de golven en het vele rondjes zwemmen was mijn maag begonnen met protesteren. Net als die van Eva, dus wij waren de eerste 5 minuten bezig onszelf weer in evenwicht te brengen. Uiteindelijk was het niet zo moeilijk als je al dat moois bij de boot voorbij ziet komen!

Na het volschieten van mijn kaartje en de tape van mijn videocamera zijn we weer terug gevaren. Onderweg nog een bezoekje aan de seals en hun kleintjes gebracht. Ook nog steeds mooi om te zien. Blauwbekkend kwamen we weer aan wal en heb ik de 10 minuten durende tocht al bellend met Rob afgelegd. Heel fijn om hem weer even te spreken!

In het hostel wat hapjes voor onszelf gemaakt en genoten van de laatste stukjes overgebleven applepie. Een stukje Bonecollector gekeken en daarna was het voor mij om 12.10 tijd om naar de bus te gaan. Omdat Kiwi niet terug rijdt van Kaikoura had ik een andere bus geboekt en ben ik teruggegaan naar Christchurch. Waar morgennacht mijn vlucht naar Brisbane vertrekt. Eva en Bas hadden een latere bus dus die zie ik zo weer. Maar vanaf dinsdag ben ik dan echt officieel alleen. Moet zeggen dat ik er best wel tegenop zie. Dat is dan eigenlijk pas de eerste keer dat ik echt alleen ben, heb de hele tijd mensen om me heen gehad. Het zal heus wel goed komen hoor, maar wennen is het zeker. Bas en Eva gaan ook hun eigen weg! Ik hoop ze in Oz nog tegen te komen. Want de afgelopen 5 weken zijn heel erg leuk geweest en echt voorbij gevlogen!

Nieuw Zeeland, ik vind het jammer dat ik er al weer wegga, want het is echt een prachtland. Zal hier zeker nog een keer een bezoekje aan brengen!

Nou mensen na 2 uur vind ik het wel weer even genoeg. Ga ‘ns ff een rondje door de stad doen.

Tot snel.

Love u.

Dikke kussen

Ja ja lieve mensen, daar ben ik weer na het aller zuiderlijkste puntje van Kiwiland onveilig te hebben gemaakt.

Ben net een paar uurtjes terug in Queenstown en heb mij voor de 3e keer, samen met Jeske, tegoed gedaan aan een heerlijke fergburger. Ik weet het heel ernstig, maar echt niet te weerstaan!Dus…

Anyway, waar was ik…. Vorige week Wanaka verlaten na een zalige nacht in een heerlijk bedje. Dik matras, kussen, en heel zacht dekbed. Eindelijk geen doorgezakt matras als een worstje verstopt in mijn slaapzak, maar gewoon als een prinsesje in bed gelegen. De volgende ochtend om 09.00 ging ons busje weer verder naar de stad van Nieuw Zeeland. Het weer was echt super, na 20 minuten stopten we al bij Puzzelworld. Een heel maf museum waar je evenwicht nogal op de proef wordt gesteld. We hebben ook even de ‘ big maze’ getrotseerd, maar daar had ik na een halfuurtje wel genoeg van. Wat een gedoe zeg! Binnen hebben we elkaar nog even uitgedaagd met verschillende puzzeltjes. Na ons weer een uurtje kind te hebben gevoeld hebben we onze weg naar Queenstown vervolgd.

Vlak voordat we aankwamen zijn we eerst nog even bij het Bungy center van AJ Hecket geweest. Hier, in Kawakura, is in 1988 door een stelletje idiote vrienden het bungyjumpen uitgevonden. We kregen een video met daarin beelden van vroeger, hoe ze de verschillende locaties hebben getest, hoe ze de touwen maken en hoe bepaald werd hoeveel touw ze nodig hadden. Het moest allemaal een eerste keer worden uitgeprobeerd…Na al deze nuttige informatie hebben sommige van ons ook een sprongetje gewaagd. Dit was slechts een jump van 43m. Wat nog een eitje is vergeleken bij de 143m die sommigen hier ook trotseren. Ik had het ook graag gedaan, helaas is mijn budget op dit moment ontoereikend (dus wie het mij gunt….)

Maar goed, hierna kwamen we rond 16.00 in Queenstown aan en hebben Jeske en ik, na te zijn ingecheckt, even de stad verkend. Wat een mooi plaatsje. Verschillende films zijn hier opgenomen (lees:Willow en LOTR) het is echt schitterend en ik voelde me dan ook meteen thuis tussen al die bergen.

‘s Avonds zijn we met z’n allen na een fergburger, uitgegaan. Wouter en Jan kwam ik hier ook weer tegen dus die zijn gezellig met ons meegegaan. Tot in de kleine uurtjes hebben we gedanst. Het was al weer even geleden, dus we hadden heel wat in te halen. De volgende ochtend was helemaal genieten, geen wekker, niemand die hoefde uit te checken dus ik heb voor het eerst sinds lange tijd UITGESLAPEN! Wat een heerlijkheid. Rond 11.30 vond ik mijn weg naar de keuken en hebben Jeske en ik eggs on toast voor onszelf gemaakt. Jamjam. De rest van de dag echt geen *&^%$ uitgevoerd. De stad verkend, heerlijk in het zonnetje gezeten, boodschapjes gehaald en vooral heel rustig aan gedaan. Aan het einde van de middag kwam er weer een nieuwe buslading kiwi’s aan. Dus die hebben we natuurlijk ‘s avonds weer meegenomen naar de Worldbar. Hier hebben ze een geweldig fenomeen! ‘Theapots’ , voordat we hier kwamen hadden we ‘r al veel over gehoord. En na er 1tje te hebben gehad wil je niet anders. Je kunt je eigen drank kiezen en je krijgt dus een theepot gevuld met drank. Dus een soort cocktail, die je dan met al je vriendjes en vriendinnetjes kunt delen. Echt heel leuk en voor 23.30 voor de helft van de prijs. 7.50 dollar, of te wel 4 euro…..

Ondanks alle nieuwe mensen wilde de sfeer niet echt komen dus lagen we al rond 01.30 in bed. Maar goed ook de volgende ochtend stond er niks op het programma, dus tja…weer uitslapen. Het was heerlijk weer dus we hebben lekker van het zonnetje kunnen genieten op het grasveldje naast het hostel. ‘s Middags, jawel je raadt het al, kwam er een nieuwe lading kiwi’s en hier zaten Bas, Eva, Yldau en Bertine bij. Wat een gezelligheid. En tja, natuurlijk waren wij de beroerdste niet om ze ‘ s avonds de weg te wijzen….Dus na een goede bodem te hebben gelegd, kon onze theaparty beginnen! We hebben het, heel verstandig, niet te laat gemaakt, want de volgende dag moesten wij om 08.15 weer met de bus mee. Op naar Dunedin.

We werden gevoerd door nog meer onbeschrijfelijke landschappen. Dus hier en daar was het tijd voor een kodakmomentje. Ook zijn we bij de world’s steapest street gestopt. (foto’s volgen) en ‘s middags zijn we naar Cadburry’s Chocolate Factory geweest. Hier kregen we een rondleiding, die uiteindelijk heel erg tegen viel. Want ja als je als vrouw niet eens chocolade mag proeven, aanraken, ruiken, of meenemen dan ben ik toch niet echt tevreden.

Hierna de nodige boodschappen gehaald, waarna Jeske en ik een halfuur zoet zijn geweest met het zoeken van ons hostel. Waren namelijk door de bus bij de fabriek afgezet en moesten daarna zelf teruglopen. Maar we waren pas net aangekomen dus wisten niet echt waar we waren, laat staan hoe het hostel of de straat van het hostel heette. Uiteindelijk was iemand bij de receptie van een concurrent zo vriendelijk om ons de weg te wijzen en konden wij ons eindelijk installeren op de bank om lekker bij te komen. Waarvan, vraag je je af…..

‘ s Avonds na een zelfinelkaargeflanste overheerlijke rijstschotel en een douche vroeg m’n bedje in.

Maandag vervolgden we onze tocht naar Invercargill. De reis duurde maar liefst 11 uur. Van 08.00 tot 19.00 hebben ze ons zoet weten te houden met het bekijken van wilde zeehonden, zeeleeuwen verschillend kodakmomentjes en walks en een tour waar we dolfijnen en pinguins konden spotten. Helaas waren de beestjes in geen velden of wegen te bekennen dus hebben wij het zonder moeten stellen en zijn we blij gemaakt met enkele fossielen en een pauashell. (ff googlen)

Om 19.30 toen we eindelijk geinstalleerd waren in ons hostel, hadden we, zoals je begrijpt, geen zin meer in een hele hike naar de supermarkt, dus zijn we uit eten gegaan. In de nabijgelegen kroeg waar wij als kiwigangers maar liefst 20% korting kregen heb ik mij tegoed gedaan aan een steaksandwich met frietjes en een cola. Voor 9 dollar was ik klaar, voor de kneuzen onder ons-> 4.50 euro. Heerlijk. Hierna heb ik mij nog even op het internet begeven en omdat mijn oogjes op een gegeven moment meer dicht dan open waren ben ik mijn bedje ingekropen.

Dinsdag hebben we een bezoekje gebracht aan een pauashell winkel, waar we de gelegenheid kregen deze schelpen zelf te bewerken. Ik heb me niet over laten halen, we kregen immers gratis al een kettinkje met deze mooi bewerkte schelp eraan, dus waarom zou ik me dan zelf in het zweet werken. Hierna zijn we verder gegaan richting Te Anau, onderweg vonden sommige mensen het nodig om deel te nemen aan een snelcurcus schapenscheren. Maar omdat ik dit over 2 weken zelf voor 5 dagen ga doen heb ik gewoon van het zonnetje liggen genieten en gewacht totdat de rest van de groep terug was. Aan het einde van de middag kwamen we in Te Anau aan. Wat mij de tijd gaf om mijn wasje te draaien. Zo schoon als het er eigenlijk in ging, zo smerig kwam het eruit. Dus na deze koude trommelwas, heb ik er zelf nog een keer een warme handwas tegenaan gegooid. Wat een gedoe. Geen droogtrommel meer voor mij. Mijn klamme lappen heb ik vol goede moed buiten te drogen gehangen, maar helaas de volgende ochtend bleek dat het had geregend. Dus alles moest nat in mijn pink lady. Lekker is dat.

Vanmorgen hebben we koers gezet naar Milford Sound. Weer een van de vele schitterende natuurgebieden in Nieuw Zeeland. We zijn per ferry hierdoorheen gevaren. Wat een plaatjes leverde dit weer op. Verder zijn we onderweg nog meerdere keren gestopt om van alles moois op de foto te leggen. Wat mij nu weer heel wat werk geeft…..

En nu zit ik weer in Discovery Lodge in Queenstown en eigenlijk iedereen blijft hier meerdere dagen en doet van hieruit ook de Bottum bus wat ervoor zorgt dat mensen die je al een paar weken niet hebt gezien ineens hier weer tegen het lijf loopt. Wat een gezelligheid! Dus jullie begrijpen, ik ga de vertrekvlag hijsen. Ik hou jullie op de hoogte.

Dikke kussen Kiwigirl